"ว่าอย่างไรนะ?"
"ใครอยู่ก็จับตัวไอ้สัตว์เดรัจฉานนี่ไว้ให้ข้า!"
เกาเฟิงได้ยินดังนั้น มุมปากกระตุกอย่างรุนแรง พลันร้องสั่งองครักษ์ในจวนขึ้นมาทันที
ชั่วพริบตา องครักษ์ประจำตระกูลเกาก็พากันมุ่งหน้าสังหารไปยังทิศทางที่เกาฉางเหวินอยู่
ไม่นานนัก เกาฉางเหวินก็ถูกองครักษ์จับหิ้วกลับมาได้ สภาพหัวห้อยตก
"ไอ้สัตว์เดรัจฉาน พี่ชายเจ้าปฏิเสธคุณหนูลวี่ไปแล้ว เจ้าจะไปทำอะไร? ยิ่งกว่านั้นแม่ทัพเฒ่าลวี่เอวเคล็ด เจ้าจะส่งตำรายา'อีแปะ'กับยาสัตว์เดรัจฉานไปทำไมกัน?"
เกาเฟิงเบิกตากว้าง สะบัดแขนเสื้อเอ่ยเสียงกร้าว
"ท่านพ่อขอรับ ท่านพี่พูดชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับคุณหนูลวี่อีก และไม่มีทางเป็นไปได้อีก สตรีที่งดงามถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ควรให้น้ำดีไหลออกไปนอกสระนา!"
"ส่วนเรื่องที่แม่ทัพเฒ่าลวี่เอวเคล็ดนั้น จำเป็นต้องใช้ยาขนานแรง บุตรจะกรอกยาสัตว์เดรัจฉานขนานนี้ลงไปสักหนึ่งขนาน เขาต้องทนไม่ไหวเป็นแน่ เพื่อให้ได้บริหารบั้นเอว ดั่งคำกล่าวที่ว่าไม่ทำลายย่อมไม่สร้าง ใช้ยาพิษถอนพิษจึงจะหายเร็วที่สุด!"
เกาฉางเหวินกล่าว
เกาเฟิงหน้าดำดังหมึก ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "เฮ้อ!"
"บ้านเมืองอาภัพ!"
"บ้านเมืองอาภัพนัก!!"
เกาฉางเหวินเห็นดังนั้นก็กระแอมเบาๆ สองที มองไปทางเกาหยางแล้วกล่าวว่า "ท่านพี่ หากต้องการให้คนโง่อย่างข้าน้อยยอมเลิกรา มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เสียทีเดียว ทว่าเรื่องนี้จำต้องอาศัยผลประโยชน์อยู่บ้าง"
ระหว่างพูด เกาฉางเหวินก็ขยี้ปลายนิ้ว สีหน้าเปี่ยมนัย
สิ้นคำกล่าวนั้น ดวงตาคู่คมของเกาหยางก็จับจ้องไปที่เกาฉางเหวิน
เจ้าเดรัจฉานนี่ตั้งใจดักรอเขาอยู่รึ?