จวนติ้งกั๋วกง
หลังจากเกาหยางกลับมา ก็ต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่ที่ยากจะจัดการ
ข้างกายเขามีเงาตามตัวเพิ่มมาอีกหนึ่ง
"คุณหนูลวี่ เชิญกลับเถิด เรื่องนี้ข้าน้อยไม่มีทางตอบรับ หากเจ้าตามข้าน้อยไปสนามรบ เกิดพลาดพลั้งอันใดขึ้นมา ท่านปู่ลวี่คงฉีกข้าน้อยเป็นชิ้น ๆ แน่"
เกาหยางหันกลับมา เอ่ยกับลวี่โหย่วหรงที่ตามติดไม่ห่างอย่างจนใจ
ตั้งแต่จะออกจากค่ายจั่วเวยเว่ย ลวี่โหย่วหรงก็ติดตามเขามาตลอด ตามมาจนถึงจวนติ้งกั๋วกง
"ขึ้นสนามรบแล้ว ชีวิตและความตายเป็นพรหมลิขิต โชคลาภขึ้นอยู่กับสวรรค์ ต่อให้เสียชีวิต ท่านปู่ก็ไม่มีทางลงมือกับเจ้า"
"ข้ารู้นิสัยท่านปู่ เจ้าวางใจได้"
ลวี่โหย่วหรงจ้องมองเกาหยาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง
เกาหยางจนใจเต็มทน เกลี้ยกล่อมต่อว่า "ในค่ายทหารล้วนเป็นชายฉกรรจ์จำนวนมากที่ไม่อาบน้ำ เจ้าเป็นหญิงสาวจะใช้ชีวิตอย่างไร จะทำธุระส่วนตัวอย่างไร"
"คุณหนูลวี่ กลับไปเถอะ ค่ายทหารไม่ใช่ที่เล่นสนุก"
ลวี่โหย่วหรงดึงดัน "เกาหยาง เจ้าเข้าใจข้าผิด ข้ามิได้บอบบางถึงเพียงนั้น เมื่อเข้าค่ายทหารแล้ว เจ้าไม่ต้องสนใจข้า"
"วันนี้หากเจ้าไม่ตอบ ข้าจะไม่ไป เจ้าไปที่ใดข้าก็ไปที่นั่น"
ลวี่โหย่วหรงเหมือนตั้งใจแน่วแน่ น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง