ครู่ใหญ่ต่อมา
ณ ลานบ้านเล็ก
ปู่หลานคู่หนึ่งนั่งเอนกายอย่างสบายอารมณ์บนเก้าอี้พิงสองตัว เบื้องหน้าพวกเขามีอ่างไม้ใบใหญ่สองใบ ภายในอ่างมีน้ำร้อนไอระเหยกรุ่น เท้าอันส่งกลิ่นสาบเปรี้ยวจัดของทั้งคู่กำลังถูกสาวใช้รูปงามแห่งจวนติ้งกั๋วกงนวดคลึงอย่างแผ่วเบา
"หยางเอ๋อร์ รู้สึกว่าอารมณ์ดีขึ้นมากหรือไม่? ความสัมพันธ์ระหว่างปู่หลานเราสองก็พลันแน่นแฟ้นขึ้นมาทันใด?"
เกาเทียนหลงกล่าวพลางยิ้ม
"ท่านปู่สมเป็นมวยเก่าอย่างแท้จริง ปลอบโยนคนได้ช่างวิเศษยิ่ง หลังกระทำดังนี้ จิตใจอันหนาวเยือกของหลานก็อบอุ่นขึ้นไม่น้อยจริง ๆ" เกาหยางเอ่ยด้วยความรู้สึก
เขาไม่คาดคิดเลยว่าเกาเทียนหลงจะมาร่วมอาบน้ำแช่เท้ากับเขา…
เกาเทียนหลงเห็นดังนั้นก็หัวเราะลั่น
"ชีวิตคนเราย่อมมีเรื่องไม่สมหวังเป็นธรรมดา ท่านซ่างกวันและแม่นางตระกูลลวี่ล้วนเป็นสตรีที่ยอดเยี่ยมยิ่ง มิอาจครอบครองทั้งคู่ได้ ก็หาใช่เรื่องใหญ่ต้องทุกข์ระทมนัก"
"บุรุษผู้ห้าวหาญย่อมหมายมั่นในทุกสารทิศ ไม่สมควรถูกความรักใคร่รบกวน! ยิ่งมิอาจปล่อยให้หดหู่ สิ้นเรี่ยวแรงถึงเพียงนี้ เข้าใจหรือไม่?"
"หลานเข้าใจแล้ว"
ยามอาทิตย์อัสดง แสงสนธยาสาดทาบทั่วเมืองฉางอัน แสงสุดท้ายบนขอบฟ้าถูกดึงยืดออกไปยาวไกล เกาเทียนหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางอิ่มเอมกับการนวดเท้าและพูดว่า