อีกฟากหนึ่ง
อานเต้อเซินหลับสบายอยู่ในฝัน
ตั้งแต่ได้นำมันฝรั่งกลับมา ฐานะของเขาในมหาจักรวรรดิเฉียนก็สูงขึ้นตามน้ำ ได้รับการปู่นบูชาอย่างใหญ่หลวง นับว่าทุกมื้อมีเนื้อกิน แม้แต่ผืนที่นอนก็ยังหนาขึ้นอีกชั้น
อาหารมื้อเย็นของวันนี้เป็นก๋วยเตี๋ยวน้ำมันร้อน ๆ หนึ่งชาม บวกไก่ย่างหนึ่งตัว เขากินไปสามชามเต็ม จนบัดนี้ยังแน่นท้องอยู่เลย
ขณะนี้เขากำลังนอนแผ่อยู่บนเตียง ในฝันล้วนเป็นหญิงงามผมทองตานิลแดนไกลที่แลบตาให้เขารื่นรมย์
นี่แหละชีวิต……
แล้วบานประตูก็ถูกเท้าเตะเปิดออก
เสียงดังสนั่น ไม้ลูกกรองประตูกระเด็นหลุด ทหารรักษาพระองค์อาวุธพร้อมห้าหกนายไหลเข้ามาต่อกันเป็นสาย
อานเต้อเซินตกใจกลัวจนกลิ้งตกจากเตียงทันที
"เข้าใจผิด!"
"ผม……ผมเป็นพลเมืองดี! ผมอยู่ใต้บัญชาของมหาอำมาตย์เกา! ผมไม่ได้ทำอะไรเลย!"
จางโซ่วยืนอยู่ที่ประตู ใบหน้าไร้อารมณ์
"อานเต้อเซิน รีบสวมเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้"
"หา?"
"สวมเสื้อผ้า เข้าวัง"
"ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้พบเจ้า!"
เข้าวัง?
อานเต้อเซินมึนงง
เขาคลานลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าจากพื้นมาสวมใส่ สมองยังวุ่นวายเป็นเงามืด
เข้าวังกลางดึกแบบนี้?
เพราะอะไรกัน?
หรือว่ามันฝรั่งจะมีปัญหา อู่จ้าวจัดการเกาหยางไม่ได้ จึงหันมาระบายอารมณ์กับอันเตอร์สันแทน?
อานเต้อเซินยิ่งคิดยิ่งหวาดกลัว แม้แต่ปลายนิ้วยังสั่นเทิ้ม
"นายพันจาง ฝ่าบาททรงเรียกข้าพเจ้าเข้าไปเพื่อสิ่งใด?"