ใบธนบัตรเงินเพียงไม่กี่ใบ
กลับอาจดึงดวงวิญญาณที่หลงทางอยู่ท่ามกลางแดนฟ้าดินไร้สุดปลาย ให้กลับคืนมาสู่โลกมนุษย์ได้อย่างหนักแน่น!
เกาฉางเหวินก้มหน้าลองดู
ฮืด!
หนึ่งร้อยเหลียงเต็ม ๆ!
แม้นดวงตาของเขาทั้งสองข้างก็พลันสาดส่องประกายวิบวับราวดาวรุ่ง
"พี่ใหญ่!"
"ยังมีพี่เท่านั้นที่เอ็นดูข้าที่สุด!"
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ฝันกลางวันฝันกลางคืนอีกแล้ว!"
"ฟ้าแผ่นดินจะมีขอบหรือไม่มีก็ช่างมัน ดาวบนฟ้าจะมีมนุษย์อาศัยหรือไม่มีก็ช่างมัน!"
"เกาฉางเหวินข้าเพียงใช้ชีวิตให้เต็มที่ในปัจจุบัน ก็ช่างเป็นความยินดีเหลือคณา!"
ว่าแล้ว
เกาฉางเหวินก็พลิกตัวลงจากเตียงนอน
แต่เพียงเท้าทั้งสองสัมผัสพื้นเป็นช่วงเสี้ยววินาที
เปรี้ยง!
ประตูห้องถูกเหวี่ยงเปิดออกด้วยเท้าเตะเดียว
เกาเฟิงถือกระบองไม้ในมือ พร้อมพรั่งด้วยแรงพิโรธเดินเข้ามาภายใน
"บุตรไร้เนตร!"
"เปิ่นกงยังคิดว่าเจ้าเห็นแจ้งในสังขาร ที่สุดก็เติบใหญ่เข้มแข็งแล้ว!"
"ที่ไหนได้ แท้จริงเจ้าไม่มีเงินไปหอเยียนจือ จึงเอามือทำการในห้องจนหมดสภาพนี่เอง!"
"เจ้าช่างทำให้เปิ่นกงโกรธจนแทบสิ้นสติจริง ๆ!"
เกาฉางเหวินสะดุ้งสุดตัวจนสั่นคลอนเพราะเหตุการณ์ที่มาไม่ทันคิด