จวนติ้งกั๋วกง
รางหลัง
เกาเฟิงมองใบหน้าที่ค่อย ๆ ซึมเศร้าลงของเกาหยาง แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่นต่อไป "หยางเอ๋อร์ สิ่งที่น่าสะพรึงยิ่งกว่านั้นยังอยู่ข้างหน้า"
"คืนวันเมื่อวาน ข้าเฒ่าเดินผ่านหน้าห้องของผู้ไม่ฟังคนนี้ แล้วบังเอิญได้ยินเสียงพลิกหนังสือดังแว่วออกมาจากข้างใน"
เกาหยางได้ฟังดังนั้น กลับมิได้ใส่พระทัยมากนัก
"ท่านพ่อคงคิดไปเอง ฉางเหวินอาจกำลังอ่านหนังสือรื่นรมย์เรื่องใดสักเล่มก็เป็นได้"
"เป็นไปไม่ได้!"
เกาเฟิงส่ายหน้าอย่างมั่นใจเด็ดขาด
"ผู้ไม่ฟังคนนี้อ่านหนังสือรื่นรมย์ มันดูแต่ภาพ ไม่เคยพลิกหนังสือ!"
เกาหยาง "……"
ก็ว่าได้อยู่
เกาเฟิงสูดลมหายใจลึก สีหน้าตื่นตระหนกยิ่งทับซ้อนยิ่งขึ้น
"ตอนนั้นข้าเฒ่าก็ยังสงสัยว่าตัวเองได้ยินผิดหรือไม่"
"จึงเดินไปที่หน้าประตู เปิดรอยพับออกเพียงเล็กน้อย"
"แล้วผลก็คือ……"
เกาเฟิงพูดถึงตรงนี้ เสียงกลับสั่นเครือขึ้น
"ข้าเฒ่าเห็นด้วยตาตัวเองว่า ผู้ไม่ฟังคนนี้นั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้แสงตะเกียง!"
ตูม!
สีหน้าของเกาหยางเปลี่ยนไปทันที
หลี่ซื่อก็พลอยอดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปาก
เหล่าบ่าวรับใช้ต่างพากันสูดลมเย็นเข้าพร้อมกัน
เกาฉางเหวิน
อ่านหนังสือ?
ห้าถ้อยคำนี้เมื่อวางเรียงกัน ยิ่งกว่าซงหนูชานอีจะเสด็จมาเองที่ฉางอันเพื่อเข้ารับการสอบชิงตำแหน่งหกแขนงยังหาได้ฟังดูไร้สาระกว่า!
เกาหยางรีบถามทันที
"ฉางเหวินอ่านหนังสืออะไร?"
"คัมภีร์จวงจื่อ พระสูตรหัวใจ และบันทึกดาราศาสตร์!"
เกาเฟิงเอ่ยอย่างเจ็บปวดทั้งใบหน้า
"มันไม่เพียงอ่าน ยังหยิบพู่กันไปขีดเขียนลงบนนั้นอีก!"
"ตอนที่ข้าเฒ่าเปิดประตูเข้าไป มันกลับให้ข้าเฒ่าเดินเบา ๆ บอกว่ากำลังอ่านถึงจุดสำคัญ!"
"ยังถามข้าเฒ่าอีกว่า เมื่อคนตายไปแล้ว จะไปที่แห่งใดเสียที่ไหนกันแน่!"
"ข้าเฒ่าจึงถอยออกมาทันที"
เกาหยางอึ้งงัน
"ท่านพ่อเหตุใดจึงถอย?"
เกาเฟิงกลืนน้ำลายลงคอ
"ข้าเฒ่าจำเป็นต้องออกไปดูสภาพรอบ ๆ ก่อน เพื่อยืนยันว่าตัวเองเข้าไปในห้องของฉางเหวินจริง!"
เกาหยาง "……"
นี่ก็เป็นสิ่งจำเป็นอยู่จริง
หมอประจำตระกูลผู้ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นอย่างหน้ายาก
"คุณชายใหญ่ ข้าพเจ้าทั้งหลายตรวจชีพจรคุณชายรองแล้ว"
"คุณชายรองนอกจากกายยังอ่อนแรงอยู่บ้าง ชีพจรก็มิได้ผิดปกติแต่อย่างใด"