ผู่ตัวได้ยินดังนั้นก็ยิ่งตื่นเต้น
“ขอบพระคุณท่านเกา!”
หวังเซียวที่อยู่ด้านข้าง ลมหายใจอดเร่งเร็วขึ้นมิได้ ดวงตาคู่หนึ่งเป็นประกายวาวโรจน์
เขาจ้องมองเกาหยาง ใจสะเทือนสะท้าน
คาดไม่ถึงเลยว่าเกาหยางจะหาพบรังของฉานอวี่แห่งซงหนูได้จริง!
หากเขาจับปู่ของฉานอวี่ซงหนูได้ นี่คือผลงานอันยิ่งใหญ่ราวฟ้าทลาย!
มหาจักรวรรดิเฉียนทั้งหมด นับร้อยปีมานี้ ไม่เคยมีผลงานใดเทียบเทียม!
เกาหยางจ้องมองเผ่าซงหนูที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้ ดวงตาเขาก็พลันสว่างวาบ
ความรู้สึกที่ได้จู่โจมอย่างไม่คาดฝันเช่นนี้ ช่างดีเสียจริง!
“ถ่ายทอดคำสั่งของข้า!”
“ทุกหน่วยพัก ณ ที่ตั้ง รอจนยามวิกาล จึงเข้าตีรังของฉานอวี่ซงหนู สร้างผลงานชั่วกัปกัลป์!”
เสียงของเกาหยางดังขึ้น
พลันนั้น ทหารนำสารก็ประกาศคำสั่ง ทั้งแปดร้อยนายเงียบสงัด เริ่มพักกายอยู่กับที่
ฮู่ลา!
ฤดูหนาวผ่านพ้นสู่ฤดูใบไม้ผลิ อากาศค่อยๆ อบอุ่นขึ้น ทว่าบนทุ่งหญ้าใหญ่ เมื่อสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ก็ยังหนาวเย็นอยู่มาก
ทว่าใต้เนินดินนี้ หัวใจขององครักษ์ใกล้ชิดแปดร้อยคนกลับร้อนรุ่มขึ้นทุกขณะ
พวกเขาหมอบซ่อนอยู่หลังสันทรายที่ห่างจากค่ายของซงหนูหลายลี้ รอคอยให้ยามค่ำคืนมาเยือนอย่างเงียบงัน
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดมัวลง
ความมืดมิดกำลังมาเยือน
ยามนี้ ภายในค่ายของซงหนูคึกคักยิ่งนัก กองไฟลุกโชติช่วง ส่องสว่างท้องนภา พร้อมๆ กับสาดแสงสะท้อนใบหน้าอันชื่นบานของชาวซงหนู
นอกกระโจม บุรุษร่างใหญ่ชาวซงหนูกลุ่มหนึ่งเปลือยอก วนเวียนรอบถังสุราขนาดมหึมา ในมือกุมชามเหล้า เงยหน้าขึ้นกรอกสุรานมม้าอันเข้มข้นลงคออย่างรวดเร็ว จากนั้นฟาดชามเหล้าลงกับพื้นอย่างแรง ส่งเสียงหัวเราะหยาบกร้าน