"จ๊ากจ๊าก"
"ร่ำรวยล้ำ ครานี้ร่ำรวยล้ำจริงแท้"
"นับเป็นผลพวงเกินคาดหมายโดยแท้!"
เกาหยางจ้องมองหมู่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ชาวซงหนูที่ตัวสั่นงันงกอยู่เบื้องหน้า ในแววตาฉายแววประดุจหมาป่าหอน
มหาจักรวรรดิเฉียนสถาปนาแว่นแคว้นด้วยแสนยานุภาพ วีรกรรมทางทหารคือทรัพย์สินแท้จริง หากหมายจะครองบรรดาศักดิ์โหวและกง ยกเว้นเพียงน้อยกรณี ต้องมีผลงานทัพติดกาย
มิต้องสงสัยเลยว่าด้วยความแค้นเคืองระหว่างซงหนูกับมหาจักรวรรดิเฉียน นี่คือมหากุศลอันไพศาล
ด้านข้าง
ผู่ตัวมีสีหน้าเปี่ยมปีติ "ท่านขอรับ ครานี้พวกเราร่ำรวยล้ำยิ่ง รังใหญ่ของชานอวี๋เผ่าซงหนูถูกพวกเรากวาดเรียบ ทั้งหมดล้วนเป็นปลาใหญ่!"
ระลอกการสังเวยวงศาคณาญาติครานี้ คุ้มค่าแล้ว
มหากุศลนี้ เขาไม่กล้าแม้แต่จะนึกฝัน
"เมื่อกลับถึงราชสำนัก ข้าน้อยจะกราบทูลฝ่าบาทเพื่อปูนบำเหน็จให้ท่านด้วยตนเอง!"
ผลงานนี้ได้กำไรมหาศาล นับว่าทลายทางตันของแนวหน้าได้อย่างสิ้นซาก
การกลับสู่ราชสำนักของเกาเทียนหลงก็มีข้ออ้างรองรับ
ด้วยเหตุนี้ เกาหยางจึงมีจิตใจเบิกบานยิ่ง
แน่นอนที่สุด สิ่งสำคัญที่สุดคือ เขาได้ระบายความอัดอั้นในอกนี้ออกมาแล้ว
หากโอรสชานอวี๋ซงหนูนั้นล่วงรู้ข่าว เกรงว่าใบหน้าคงเขียวคล้ำ
คนเหล่านี้ล้วนเป็นญาติสนิทลำดับแรกของโอรสชานอวี๋ผู้นั้น!
พัคทาได้ฟังคำ รอยยิ้มบนใบหน้าเบ่งบานจนแทบปริคล้ายดอกเบญจมาศ เขาเร่งกล่าว "ขอบพระคุณท่านเกาผู้ชี้แนะ พัคทายินดีสละชีพเพื่อท่านเกา!"
เกาหยางยิ้มตีบ่าพัคทา เอ่ยปากว่า "ข้าน้อยผู้นี้ชอบคนที่มุ่งมั่นก้าวหน้า ในใจของข้าน้อย ผู้ที่รักความก้าวหน้า สมควรเดินไปได้ไกลกว่า"
คนเช่นพัคทานั้น ผู้คนทั่วไปไม่กล้าใช้ แม้จะใช้ก็ยังหวาดผวาในใจ แต่เกาหยางหาได้วิตกแม้แต่น้อย