ภายในตำหนักหนังสือ เงียบสงัดราวกับไร้ซึ่งชีวิต
เยี่ยนอู๋ซวงนั่งนิ่งแข็งทื่อ ดวงตาเหม่อลอย ราวกับวิญญาณได้หลุดลอยออกจากร่างไปแล้ว
เขานึกถึงหลายปีก่อน ตอนที่ตนกลับมาจากมหาจักรวรรดิเฉียน อาสาก้าวเข้าสู่แผนเปิดเผยของราชันย์แห่งความตาย ฆ่าพี่น้องจองจำบิดา เพิ่งขึ้นครองราชย์ได้ไม่นาน
ในเวลานั้น เขามีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ ไม่หวาดหวั่นต่อราชันย์แห่งความตาย ไม่หวาดหวั่นต่ออู่จ้าว สาบานว่าจะนำแคว้นเยี่ยนลุกขึ้นยืนอย่างแข็งแกร่ง รวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียว
เขาชุบใช้เฉินผิง ปฏิรูปการปกครอง จัดระเบียบกองทัพ ดึงดูดซงหนู ผูกมิตรกับแคว้นฉู่และฉี วางแผนทีละขั้น คิดคำนวณทุกอย่าง
เขาคิดว่า ขอแค่มีเวลาเพียงพอ ขอแค่แผนการลึกซึ้งพอ แคว้นเยี่ยนก็จะมีวันแทนที่มหาจักรวรรดิเฉียน กลายเป็นจ้าวซึ่งจงหยวนใหม่
แต่บัดนี้...
ชัยชนะอันใหญ่ยิ่งที่คาดไม่ถึง กลับผลักให้เขามองเห็นความเป็นจริง
"ซงหนูพินาศสิ้นแล้ว..."
เยี่ยนอือซวงพึมพำกับตนเอง เสียงแฝงด้วยความเคลิบเคลิ้มอันมั่วความฝัน
"กองทัพแสนห้าหมื่นของเส้ออ๋องช้าย... สูสลายสิ้น หมดสิ้น หลิหยาลานกวาาทหารเหลือหลักหมื่นนับกองทัพ ถูกกักขังอยู่กลางทะเลทราย..."
"และที่ช่างตลกที่สุด คือ เขายนต์ซานซี (ศักดิ์สิทธิ์) ของซงหนู บัดนีได้ปักธงมังกรของมหาจักรวรรดิเฉียนขึ้นแล้ว!"
ทันใดนั้นเยี่ยนอือซวง ก็หัวเราะขึ้นมา
หัวเราะจนน้ำตาไหลริน
“ข้าวางแผนมานานถึงเพียงนี้ ดึงซงหนูมาเป็นพวก หน่วงรั้งมหาจักรวรรดิเฉียน สิ้นเปลืองทั้งกำลังพลและเสบียงนับไม่ถ้วน ถึงกับต้องก้มหน้าอ่อนข้อเรียกพี่น้องกับพวกอนารยชนหยาบช้าพวกนั้น……”
"แต่ผลลัพธ์ล่ะ?"