ภายในกระโจมใหญ่ของอ๋อง
จู่ ๆ นายทัพซงหนูคนหนึ่งก็หมอบลงไปแนบหูชิดพื้นดิน
เพียงชั่วขณะนั้น เลือดสีหน้าเขาหายไปจนเกลี้ยง ร่างกายเริ่มสั่นเทาโดยไม่รู้สึกตัว
“ทหารม้า…”
“ทหารม้าจำนวนมหาศาล…”
เขาชะเง้อขึ้น ดวงตาคู่หนึ่งเต็มไปด้วยความหวาดผวาที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้
“แผ่นดินกำลังสั่นสะเทือน ราวกับ…ราวกับกองทัพนับหมื่นนับแสนกำลังควบม้าทะยานมา!”
ทาเล่อหวังตวาดเสียงดังลั่น นัยน์ตามีแววบ้าคลั่งวาบหนึ่ง
“เป็นไปไม่ได้!”
“กองกำลังหลักของมหาจักรวรรดิเฉียนทั้งสิ้นไปโจมตีราชสำนักมั่วเป่ยที่มหาชานหยูประทับอยู่แล้ว จะมาทางตะวันออกนี้ได้อย่างไร?”
ขณะนั้นเอง
ผู้สอดแนมซงหนูคนหนึ่งวิ่งพรวดเข้ามา เสียงสั่นเทา
“รายงาน!”
“ฝ่าบาท เรื่องใหญ่แล้ว ทหารม้าแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนยกทัพโห่ร้องทะยานตรงมาหาพวกเรา!”
“และอีกประการหนึ่ง พวกเขาชูธงสีดำ!”
“อะไรนะ?”
เมื่อคำนี้ออกไป
ทาเล่อหวังคว้าคอเสื้อผู้สอดแนมไว้ทันที ยกเขาขึ้นจากพื้น ดวงตาแทบถลน
“บัดซบ! ธงดำได้อย่างไรกัน!”
“หากใครกล้ากลุ้มร่มขวัญกองทัพอีก ข้าจะสั่งตัดหัวมันเสีย!”
ทหารซงหนูผู้นั้นตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง เสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้น “ฝ่าบาท เรื่องนี้เป็นความจริงแท้ เป็นธงดำจริง ๆ!”
ทาเล่อหวัง รูม่านตาหดวูบ
เหล่าเสนาธิการซงหนูทั้งหมด รูม่านตาหดวูบเช่นกัน
บนทุ่งหญ้า ธงทัพสีดำของมหาจักรวรรดิเฉียนมีเพียงผืนเดียว นั่นคือธงเยียนลั่วแห่งราชันย์แห่งความตาย!
ผู้สอดแนมก็พังทลายลงในที่สุด ตะโกนสุดเสียง “ฝ่าบาท ใช่ราชันย์แห่งความตายจริง ๆ เขาไม่เพียงไม่ตาย ยังยกกองทัพใหญ่บุกมาอีกด้วย!”
เปรม!
สามคำนี้ราวสายฟ้าฟาด ดังก้องอยู่ในหัวใจของชาวซงหนูทุกคน!
ราชันย์แห่งความตาย?!
ปีศาจตนนั้นที่สังหารล้างผลาญที่เหอซี ทำให้ทั่วทั้งทุ่งหญ้าต้องขับกล่อมบทเพลงไว้อาลัย?!