"ตั้งกระบวนทัพ!"
"ตั้งกระบวนทัพ!"
"หนีไม่ได้ หนีไปก็จบเห่!"
ในที่สุดต๋าลาหวังก็ตั้งสติได้จากความตกตะลึงในตอนแรก แล้วตะโกนกู่ร้องด้วยเสียงแหบแห้ง
และการตัดสินใจของเขานั้นถูกต้อง ในยามทหารม้าประจัญบาน หากกระบวนทัพแตกเป็นเสี่ยงแล้วต่างคนต่างหนี นั่นคือจุดจบ
ต่อไป จะกลายเป็นการไล่ล่าฝ่ายเดียวทันที!
แต่ไร้ประโยชน์
ทหารม้ามหาจักรวรรดิเฉียนบุกเร็วเกินไป หนักหน่วงเกินไป
พวกเขาไม่ยอมยืดเยื้อกับชาวซงหนูแม้แต่น้อย กลับราวกับมีดร้อนใส่เข้าไปแทงทะลุกลางกลุ่มชน ทะลวงสับเปลี่ยนไปมา ตัดชาวซงหนูที่อลหม่านอยู่แล้วให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจรวมตัวกันได้
นายพันซงหนูคนหนึ่งพยายามรวบรวมกำลังตอบโต้ นำทหารม้าสามร้อยนายบุกเข้าหากองทัพกลาง
แล้วเขาก็ได้เห็นบุรุษผู้นั้น
ชุดคลุมขาว หน้ากากทองสัมฤทธิ์ ม้าศึกสีดำสนิททั้งตัว
เกาหยางยืนนิ่งอยู่หน้ากระบวนทัพราวกับภูผา กระบี่ยาวในมือชี้เฉียงลงพื้น สายตาเยียบเย็น
นายพันหายใจติดขัดชั่วขณะ
เกาหยางไม่ขยับ เอ่ยเพียงสองคำเย็นชา
"ยิงธนู"
เพียงสองคำเรียบง่าย
หึ่ง!
ลูกธนูนับร้อยนับพันพุ่งออกจากด้านหน้าเกาหยาง ทะยานโค้งเป็นเส้นทางแห่งความตายในอากาศ
ทหารม้าซงหนูแม้แต่จะยกโล่ขึ้นบังยังไม่ทัน ก็ถูกธนูที่หนาแน่นราวฝนเสียจนกลายเป็นเม่น
ชั่วขณะนั้น
คนซงหนูล้มระเนระนาด เสียงร้องโหยหวนครวญครางเป็นระลอก
นายพันผู้นั้นโชคดี ถูกลูกธนูเข้าที่หัวไหล่ข้างซ้าย ร่วงหล่นจากหลังม้า เขาดิ้นรนลุกขึ้น แหงนหน้ามองร่างชุดขาวผู้นั้น