เมื่ออู่จ้าวประทานพระดำรัสเช่นนี้
ทั่วทั้งท้องพระโรงต่างตื่นตระหนก!
"ฝ่าบาท!"
ชุยซิงเหอแหงนศีรษะขึ้นทันที ไม่อาจกลั้นใจได้จึงเอ่ยออกมา
เหยียนเจิงเบิกตากว้าง ใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัย ขณะนี้แข็งค้างไปชั่วขณะ
"ฝ่าบาท มิได้!"
"กระหม่อมขอทูลว่ามิอาจทำเช่นนั้นได้เลย ความผิดของคดีนี้อยู่ที่ข้าราชการฉ้อฉลทั้งแผ่นดิน ผิดที่พวกเขาหยิ่งผยองเกินไป ผิดที่พวกเขาโลภเกินไป ความผิดจะไปตกอยู่ที่ฝ่าบาทได้อย่างไร?"
เหยียนเจิงตระหนักได้ว่าอู่จ้าวตั้งพระทัยจะทำสิ่งใด จึงรีบเปล่งเสียงขัดขวางทันที
หวังจงเองก็อึ้งงัน ใบหน้าที่เคยไม่เกรงกลัวสิ่งใดทั้งฟ้าและแผ่นดิน บัดนี้เต็มไปด้วยความตกตะลึง
แม้แต่เกาหยางก็แหงนศีรษะขึ้น มองไปยังใบหน้าอันงดงามหาสิ่งใดเทียบของอู่จ้าว ซึ่งขณะนี้เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความรู้สึกผิด
อู่จ้าวโบกพระหัตถ์ ทรงห้ามพวกเขาไว้
"เจ้าทั้งหลายไม่จำเป็นต้องแก้ตัวแทนเจิ้น"
"เจิ้นประมาทเอง"
"เจิ้นมอบเงินจำนวนนั้นให้กรมพิธีการ กรมครัวเรือน และกรมช่าง ให้พวกเขารับไปดำเนินการ เจิ้นคิดว่า นี่คือหัวใจและสติปัญญาของเกาหยาง คือความหวังของบุตรหลานสกุลจนทั้งแผ่นดิน ชื่อคนย่อมตามมาซึ่งเงา พวกเขาคงไม่กล้าลงมือมักง่าย"
"แม้จะลงมือมักง่าย ก็คงมีขอบเขตจำกัดไม่มากนัก"
"เจิ้นรู้มาโดยตลอดว่า ผู้บนเป็นเช่นไร ผู้ล่างย่อมเลียนแบบเช่นนั้น ย่อมต้องมีผู้ก่อบาปโลภในหมู่ผู้อยู่เบื้องล่าง นั่นเป็นเรื่องธรรมดา"
"แต่เจิ้นคิดว่า จะไม่มีทางเพราะมีผู้อาจโลภเป็นไปได้ แล้วงานดีงามเช่นนี้จะเลิกล้มไปเสียเลย ใช่หรือไม่?"
"หาแต่เจิ้นไม่เคยคิดเลยว่า มันจะเลวทรามถึงเพียงนี้"
อู่จ้าวตรัสถึงตรงนี้ พระหัตถ์กำแน่น พระทนาฐกัดแน่น
"เงินหนึ่งล้านห้าแสนตำลึง ถูกโลภไปแปดแสนตำลึง มีจางเหวยกว่าสามสิบคน หลี่เฉียงกว่ายี่สิบคน ของที่พวกมันซื้อทั้งพู่กัน หมึก กระดาษ และหินสมุด ยังแพงกว่าของในพระราชวังของเจิ้นอีก"
"พวกนี้แม้แต่จะแสร้งเล่นก็ขี้เกียจ จะปกปิดก็ขี้เกียจ"
"เจิ้นยิ่งไม่เคยคิดว่า ขุนนางชั้นขั้นเจ็ดคนหนึ่ง จะต้องถูกจับขังคุกเพราะการค้นพบความจริงเช่นนี้ ถูกทรมานเจ็ดวันเจ็ดคืน และถูกรัดจนสิ้นใจ"