สีหน้าของเจ้าหน้าที่จดบันทึกประวัติศาสตร์ชราผันแปรไปอย่างประหลาด นัยน์ตาแฝงความหมายลึกล้ำ
อู่จ้าวเห็นดังนั้น เส้นเลือดบนหน้าผากก็เต้นระริวทันที
"ทำไมถึงมองข้าพเจ้าด้วยสายตาเช่นนั้น!"
เจ้าหน้าที่ชรารีบก้มศีรษะลง
"กราบทูลฝ่าบาท"
"กระหม่อมเพียงแต่คิดได้อย่างฉับพลันว่า ถ้อยแถลงของฝ่าบาทที่ว่า 'เจิ้นกับอ๋องเฉียนสะอาดบริสุทธิ์' นั้น น่าจะควรบันทึกลงในบันทึกประจำวันด้วย"
"เพราะฝ่าบาทโปรดแถลงด้วยพระโอษฐ์เอง ถ้อยแถลงเช่นนี้คือพระวจนะศักดิ์สิทธิ์ มิบันทึกมิได้!"
กล่าวจบ
เจ้าหน้าที่ชราชูพู่กันขึ้น ทำทีจะลงบันทึกทันที
ซี้!
ใบหน้าของอู่จ้าวเปลี่ยนสีทันที
หากถ้อยคำนี้ถูกจารึกลงประวัติศาสตร์ คนรุ่นหลังเมื่อได้อ่านแล้วจะคิดเช่นไร?
หากสะอาดบริสุทธิ์แท้จริง จักรพรรดินีย่อมไม่ต้องเสด็จมาแถลงด้วยพระโอษฐ์ภายในตำหนักหนังสือหรอก?
ไม่อธิบายก็ยังดี
พออธิบายเข้า กลับยิ่งดูเหมือนปิดบังความจริงมากกว่า!
"วางลง!"
อู่จ้าวทนต่อไปไม่ไหว ตวาดขึ้นเสียงดัง
พู่กันในมือเจ้าหน้าที่ชราสะดุดค้าง
"ฝ่าบาทมิได้ตรัสว่าสะอาดบริสุทธิ์หรือ?"
"กระหม่อมเพียงบันทึกตามความจริงเท่านั้น……"
"เจิ้นบัญชาให้วาง!"
"แต่เจ้าหน้าที่จดบันทึกย่อมต้องลงปากกาตามความจริง"
"เจ้าลองลงอีกครั้งให้เจิ้นดูสิ!"
เจ้าหน้าที่ชรากอดบันทึกประจำวันแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความระแวง
"ฝ่าบาท"
"กระหม่อมยอมตายได้ แต่บันทึกประวัติศาสตร์เปลี่ยนมิได้!"
อู่จ้าวโกรธจนแนวอกขึ้นตกอย่างแรง
เกาหยางยืนอยู่ข้างกาย มองดูด้วยความเพลิดเพลิน
เจ้าหน้าที่ชราผู้นี้มีจิตวิญญาณแห่งความซื่อตรงอยู่จริง ๆ แต่จิตวิญญาณนี้แหละ อีกไม่ช้าคงจะพาชีวิตเขาไปเสีย
อู่จ้าวก็สังเกตเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเกาหยาง ดวงตาหงส์ทันทีทันทีเปี่ยมด้วยฆาต
"เกาหยาง เจ้าคิดว่าขบขันนักหรือ?"