ภายในตำหนักหนังสือพลันเงียบสนิท
ผู้ศรัทธาพุทธธรรมของมหาจักรวรรดิเฉียนตามท้องที่ต่าง ๆ ย่อมมีจำนวนไม่น้อยอยู่แล้ว บัดนี้ราชสำนักกำลังอยู่ในช่วงอันตระหง่าน ที่ทั้งใช้กำลังทหารอย่างสุดความสามารถ และผลักดันนโยบายการปกครองใหม่
ดวงใจของคนนับไม่ถ้วน ล้วนสะสมทั้งความหวาดระแวงและความขุ่นข้องใจมาช้านาน
หากเจียเย่พ่ายแพ้ บรรดาคนเหล่านี้ย่อมไม่อาจก่อคลื่นลมอันใดได้
แต่หากเจียเย่ได้ชัยชนะ
พระเกียรติยศของบุตรแห่งพุทธะย่อมพสุธาขึ้นจนถึงจุดสูงสุด
เมื่อนั้น สามอาณาจักรเพียงจุดประกายอยู่เบื้องหลังเพียงลำดับเดียว บรรดาความขุ่นข้องที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกแคว้น ย่อมระเบิดออกมาพร้อมกับพุทธธรรมทั้งหมด!
ดวงตาหงส์คู่งามของอู่จ้าวเย็นเยียบเหลือคณา แม้น้ำเสียงก็ยิ่งเยือกเย็นยิ่งขึ้น
"สิ่งที่ยุ่งยากที่สุดก็คือ"
"สิ่งที่เจียเย่กระทำอยู่ในเวลานี้ ล้วนเป็นการสร้างชื่อเสียงให้พุทธธรรมทั้งสิ้น"
"ตระกูลใหญ่กับสามอาณาจักรยกข้าวสารออกมา ก็อ้างชื่อว่าเพื่อช่วยเหลือราษฎรผู้ทุกข์ยาก และต้อนรับบุตรแห่งพุทธะ"
"เจิ้นหากขัดขวางเสียบัดนี้ ย่อมเป็นการแสดงให้เห็นว่าฝ่ายเราหวาดกลัวเขา"
"หากลงมือต่อเจียเย่อย่างแอบแฝง กลับจะเป็นการจุดประกายความพิโรธของผู้ศรัทธาให้ลุกโชนเสียก่อน"
อู่จ้าวหันมามองเกาหยาง ด้วยใจที่แน่วแน่มั่นคง กล่าวว่า "ดังนั้นครั้งนี้เราไม่เพียงต้องชนะ แต่ต้องชนะอย่างเปิดเผยต่อหน้าสาธารณชนทั้งแผ่นดิน อย่างสมศักดิ์ศรี!"
"มิฉะนั้นเมื่อแรงกดดันของบุตรแห่งพุทธะไม่อาจปราบลงได้ ความพิโรธของผู้ศรัทธาย่อมถูกคนอื่นฉวยใช้เป็นแน่นอน"
"และสิ่งที่มหาจักรวรรดิเฉียนปรารถนาที่สุดในยามนี้ก็คือความมั่นคง เด็ดขาดไม่อาจปล่อยให้พุทธธรรม ตระกูลใหญ่ และสามอาณาจักรก่อความปั่นป่วนพร้อมกันในคราเดียวได้!"