เกาเฟิงชะงักงัน หันกลับมามองเกาหยาง แววตาของพ่อลูกสบประสานกลางอากาศ เปี่ยมความหมายลึกซึ้ง
ภาพนี้ ช่างคุ้นตาเหลือเกิน
อู่จ้าวยกยิ้มมุมปาก เอ่ยวาจาดุจทองคำ “ว่าไป”
“หากแผนการนี้ ทำให้ข้าพอใจ เช่นนั้นเกาหยางเจ้ามิเพียงไม่มีความผิด ยังจักได้รับบำเหน็จ”
สายตาขุนนางทั้งหลายล้วนจับจ้องมาที่เกาหยาง เทียบกับความดูแคลนในคราแรก หลังจากแผนถอนรากถอนโคนของเกาหยาง ก็หวั่นเกรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แผนการของเด็กหนุ่มผู้นี้ เกรงว่าจะร้ายกาจอยู่บ้าง
เสียงของเกาหยางดังก้องในท้องพระโรง
“ยืนอยู่บนจุดยืนของพ่อค้าชา จุดประสงค์ของเขาง่ายดายนัก จ้างคนบุกเบิกที่ดินด้วยค่าจ้างต่ำ และสำเร็จการบุกเบิกให้เร็วที่สุด”
“แต่ชาวบ้านในท้องถิ่นมักเกียจคร้าน การบุกเบิกทั้งเหนื่อยทั้งทุกข์ ต่อให้จ้างด้วยค่าจ้างสูง พ่อค้าชาก็ไร้ซึ่งบารมีในท้องที่ ชาวบ้านก็ได้แต่จับจด”
“หากต้องการบรรลุจุดประสงค์ ก็ต้องเล่นกับสันดานมนุษย์”
“วิธีการของข้าน้อยนั้นง่ายดาย เพียงแค่วางกับดักหนึ่งก็พอ!”
“กับดักนี้ข้าน้อยเรียกว่ากับดักลิงเล่นกล”
อู่จ้าวยืดกายตรง นัยน์ตาหงส์คู่หนึ่งทอดลงบนร่างเกาหยาง
นางไล่ถาม “เล่นกับสันดานมนุษย์อย่างไร แล้ววางกับดักเช่นไร”
“หากข้าเป็นพ่อค้าชา ก็จะจ้างชาวบ้านสักสิบกว่าคนมาบุกเบิกก่อน ด้วยค่าจ้างสามเท่า ห้าเท่า”
เสียงของเกาหยางกังวานทั่วท้องพระโรง อู่จ้าวขมวดคิ้ว
“แค่นี้? ข้านึกว่าเจ้ามีแผนอันแยบยลอะไร ที่แท้ก็แค่นี้” หวังจงหัวเราะเยาะ
เล่นกับสันดานมนุษย์อะไร วางกับดัก เขายังนึกว่าเกาหยางคิดหาทางแก้ได้แล้วแท้ ๆ แต่สุดท้ายก็ยังเป็นจ้างคนด้วยค่าจ้างสูงอยู่นั่นเอง
ชุยซิงเหอก็ส่ายหน้าให้ตนเองเช่นกัน
เกาหยางสีหน้าไม่เปลี่ยน กล่าวต่อ “สองสามวันแรกให้ชาวบ้านรวบรวมกันบุกเบิก หากชาวบ้านแอบอู้ หลับนอน ก็เอาแต่ตวาดด้วยสีหน้าร้อนรน แสร้งทำเป็นกังวลสักหน่อย”
“ชาวบ้านเคยชินกับความเกียจคร้าน ส่วนใหญ่แสร้งเชื่อฟัง ลับหลังทำตรงข้าม กระทั่งในสายตาพวกเขา อาการร้อนรนกระวนกระวายของข้าก็เหมือนลิงจอมตลก”
“ถึงขั้นลอบหัวเราะเยาะอยู่เบื้องหลัง แล้วทำตัวตามอำเภอใจต่อไป”
“แต่สองสามวันผ่านไป ข้าก็ฝังทองคำสองสามก้อนไว้ในเขาเปลี่ยวแห่งนี้ กับดักนี้ก็สำเร็จ!”
เมื่อคำพูดสุดท้ายสิ้นลง ฮ่องเต้หญิงก็ยืดกายตรงขึ้นฉับพลัน แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ภายในเขาเปลี่ยว ฝังทองคำ!
แผนการนี้วิเศษนัก นางถึงขั้นรู้แล้วว่าเกาหยางจะทำอะไรต่อไป
ขุนนางทั้งหลายก็ฮือฮาเช่นกัน
เกาหยางยังคงสงบนิ่งกล่าวต่อ “เมื่อฝังทองคำลงในเขาเปลี่ยว ชาวบ้านกลุ่มแรกนั้นบุกเบิกพื้นที่หนึ่งอย่างกระจุกตัว หากจะถูกใครขุดพบ ก็ย่อมปิดบังชาวบ้านคนอื่นไม่มิด”
“ต่อให้ชาวบ้านที่ขุดพบทองคำจะรวดเร็วปานใด ก็ปิดบังพรรคพวกที่ร่วมงานด้วยกันไม่ได้”
“พอเกิดการทะเลาะวิวาท ข้าก็ถือโอกาสทำสีหน้าร้อนรนให้พวกเขาคืนทองคำ กระทั่งให้เงินเพิ่มอีกเล็กน้อย บอกพวกเขาอย่าแพร่งพรายข่าวพบทองคำในเขา ให้คนอื่นมาแย่งชิง”
“การแสดงท่าทางเช่นนี้ ไม่กี่ยาม ข่าวว่ามีเหมืองทองใต้เขาเปลี่ยวก็จะแพร่ไปทั่วหมู่บ้าน”
“เพียงทองคำหนึ่งสองก้อน ความเลวร้ายของสันดานมนุษย์ก็จะถูกเปิดเผยไร้ข้อกังขา”
“ชาวบ้านที่เห็นการขุดทองด้วยตาตนเอง ภายใต้การล่อลวงของเหมืองทอง ต้องนั่งไม่ติด กระวนกระวายราวกับมดบนกระทะร้อน ชาวบ้านที่ขุดพบทองคำก็จะระดมคนทั้งครอบครัวขึ้นเขาไปขุดอย่างลับ ๆ นี่คือสันดานมนุษย์ ถึงตอนนั้นข่าวลือจะลุกลามรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่ต้องใช้ค่าจ้าง ทั้งครอบครัวก็จะถือจอบขึ้นเขาไปขุดดินกันตลอดคืน”
คำพูดนี้พลันสะเทือนข้าราชสำนัก ต่างพากันมองมาที่เกาหยาง
ชาวบ้านเกียจคร้าน ต้นเหตุคือการบุกเบิกเหนื่อยและขมขื่น ต่อให้ให้ค่าจ้างสามเท่า ก็ไร้ซึ่งแรงจูงใจ
แต่หากนึกว่าใต้เขาเปลี่ยวมีเหมืองทอง ภายใต้การขับดันของข่าวลือ โดยเฉพาะแรงนำพาของคนแรก ชาวบ้านจะกรูกันไปถล่มขุดเขา ฝันร่ำรวยเพียงชั่วข้ามคืน
ต่อให้เป็นชุยซิงเหอพอคิดออกแล้วก็ต้องเอ่ยว่าวิเศษ
แม้แผนนี้จะยังมีตำหนิ แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่จะทำได้จริง!
เกาเฟิงเองก็มองเกาหยางด้วยความตะลึงงัน ดวงตาเบิกกว้าง
นี่คือบุตรชายของเกาเฟิงเขา?
ได้สติปัญญาแล้ว?
“วิเศษ ใช้ทองคำล่อสันดานโลภของมนุษย์ ให้คนทั้งครอบครัวในหมู่บ้านขึ้นเขาบุกเบิกด้วยกัน”
“จากนั้นก็ตามใจฝังทองคำไว้ตามที่ต่าง ๆ ในเขา ให้ชาวบ้านเชื่อมั่นว่าใต้เขาเปลี่ยวนั้นมีเหมืองทอง นี่ไม่เพียงประหยัดค่าจ้างบุกเบิกมหาศาล ชาวบ้านยังจะบุกเบิกกันตลอดรุ่ง”
“บุตรของเกาขุนนาง มิได้ทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ”
“แผนนี้วิเศษนัก”
อู่จ้าวเอ่ยชมด้วยความพึงพอใจ นัยน์ตาหงส์คู่นั้นทอดมองเกาหยาง
เกาหยางยิ้ม “ฝ่าบาทโปรดทรงชะลอก่อน กับดักนี้ยังไม่จบสิ้นเพียงนี้”
“กลับกัน ส่วนที่ชั่วร้ายที่สุด เพิ่งเริ่มต้นขึ้นต่างหาก”
อู่จ้าวได้ยินแล้วค่อนข้างประหลาดใจ “ส่วนที่ชั่วร้ายที่สุด เพิ่งเริ่มต้นขึ้น?”
ขุนนางทั้งหลายก็งุนงง บรรลุจุดประสงค์การบุกเบิกอย่างรวดเร็วแล้ว นี่ยังเป็นเพียงเริ่มต้น?
“ในพื้นที่ห่างไกลกันดาร ชาวบ้านเกียจคร้าน นายอำเภอประจำท้องถิ่นย่อมไม่ได้ผลประโยชน์ โอกาสสูงจะเป็นขุนนางทุจริต ก่อนวางกับดัก สามารถใช้เงินมหาศาลไปติดสินบนได้อย่างเต็มที่”
“หากได้รับความช่วยเหลือจากนายอำเภอ กับดักนี้จะสำเร็จผลเป็นทวีคูณ”
เกาเฟิงเปลี่ยนสีหน้า กล่าวดุ “ลูกทรพี เจ้าพูดเหลวไหลอะไร?”
แต่อู่จ้าวกลับโบกมือ “ไม่เป็นไร ไม่ต้องพูดว่าเป็นเพียงสมมติฐาน ต่อให้เป็นแดนทุรกันดารของมหาจักรวรรดิเฉียน ขุนนางทุจริตยังน้อยหรือ?”
“เกาหยาง เจ้าพูดต่อเถิด หลังจากติดสินบนนายอำเภอแล้ว?”
เกาหยางยิ้มกล่าว “เขาเปลี่ยวตามกฎหมายมหาจักรวรรดิเฉียนคือดินแดนส่วนตัวของพ่อค้าชา ชาวบ้านขึ้นเขาขุดทองยามค่ำ ถือว่าละเมิดกฎหมายมหาจักรวรรดิเฉียนแล้ว”
“หากข้าเป็นพ่อค้าชา ก็จะรายงานทางการทันที ส่งทหารไปจับกุม สั่งให้พวกเขาคืนทองคำที่ขุดได้มา”
“ชาวบ้านมักริษยา เห็นคนอื่นอยู่ดีไม่ได้ โดยมากต้องกล่าวโทษซึ่งกันและกัน”
หวังจงรู้สึกหนังศีรษะชา สายตาตกตะลึง “ไม่จ่ายแม้แต่เหรียญเดียว แต่ให้ชาวบ้านบุกเบิกให้ฟรี ๆ แม้แต่ทองคำที่ขุดได้มา ก็ต้องคืนกลับไป”
“แผนนี้ ช่างโหดร้ายนัก!”
หวังจงมองไปที่เกาหยาง ด้วยความหวาดกลัว
อู่จ้าวก็ทรงพยักหน้าชมเชย “ติดสินบนนายอำเภอก่อน แล้วจึงใช้ความเลวร้ายของสันดานมนุษย์ เอาทองคำที่ใส่ไว้ก่อนคืนมา แผนนี้แม้จะค่อนข้างแฝงความมืดมน หากแต่ก็บรรลุการบุกเบิกที่ทรงประสิทธิภาพสูงสุด ด้วยค่าใช้จ่ายน้อยที่สุด”
“นี่ก็ยังนับว่าเป็นแผนการอันยอดเยี่ยม”
ชุยซิงเหอสีหน้าคล้ำเครียด เขาคือหนึ่งในสี่บัณฑิตแห่งฉางอัน ทายาทคนโตของตระกูลชุย หนึ่งในเจ็ดสกุลห้าแซ่ จอหงวนประจำราชสำนัก แต่ในเวลานี้ กลับถูกเกาหยางชิงความโดดเด่นไป
นี่ทำให้เขายากจะรับได้
เขากล่าวเสียงทุ้ม “ติดสินบนนายอำเภอ นี่ไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ชาวบ้านก็เพียงแต่คืนทองคำกลับไป ทว่าต้องเสี่ยงหัวหลุดจากบ่า มันคุ้มค่าหรือ?”
เกาหยางยิ้มตอบ “ท่านชุย ขุนนางกับพ่อค้าร่วมมือกันอย่างทุจริตยังมีน้อยหรือ? ใครเล่าจะเดินเข้าไปติดสินบนด้วยเงินก้อนใหญ่แต่แรก ขุนนางดีหรือเลว ไปเดินในหมู่บ้านก็รู้”
“และความโหดร้ายของแผนนี้ยังไม่หมดเพียงเท่านี้ หากทองคำพวกนี้ ภายนอกเป็นทอง ภายในเป็นทองแดงเล่า?”