"ฝ่าบาท เปิดประตูวังเถิดเพคะ!"
อู่จ้าวได้ฟังคำนี้ ดวงตาหงส์พลันวาวโรจน์ นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่า "เจ้ารู้หรือไม่ว่า หากออกจากวังไปแล้ว จะต้องพบกับภยันตรายเพียงใด?"
เกาหยางสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วทูลว่า "ฝ่าบาท โปรดเชื่อใจกระหม่อม!"
"พวกมันเพียงต้องการทรัพย์สิน หากสังหารกระหม่อม ก็จะมีแต่เรื่องยุ่งยากไม่จบสิ้น พวกมันย่อมต้องไว้ชีวิตกระหม่อม!"
เกาหยางเอ่ยกับอู่จ้าว
ไป๋ซินซินก็กล่าวขึ้นว่า "ใช่แล้ว พวกเราหวังแต่ทรัพย์สิน มิได้คิดทำร้ายชีวิตผู้ใด หากสังหารราชันย์แห่งความตายนี่ ก็จะเป็นเรื่องยุ่งยากใหญ่หลวงแก่พวกเราเช่นกัน!"
อู่จ้าวตกพระทัย
นางรู้ดีถึงความรอบคอบของเกาหยาง หากการออกนอกวังคือทางตายจริง เขาย่อมไม่เสนอให้เปิดประตูวังในตอนนี้ แต่จะต้องอยู่เจรจาต่อรองเพื่อหาโอกาส
เว้นแต่... การเจรจานอกวังจะมีโอกาสรอดชีวิตมากกว่า!
"ฝ่าบาท พี่น้องลัทธิไร้ปรานีล้วนตกเป็นเหยื่อเพราะ 'คัมภีร์ดอกทานตะวัน' จึงมีโทสะในอก แต่ความเข้าใจผิดนี้สามารถคลี่คลายได้ ฝ่าบาทโปรดเชื่อใจกระหม่อม!"
หึ่ง!
ชั่วพริบตา อู่จ้าวเบิกพระเนตรค้าง!
คัมภีร์ดอกทานตะวัน!
ที่แท้ยังแฝงความแค้นในเรื่องนี้อีกหรือ?
นางจ้องเขม็งไปยังดวงตาคู่นั้นของเกาหยาง และก็รู้ว่ามือสังหารกลุ่มนี้มิใช่นักรบสังหาร