เพียงชั่วพริบตา
ทั่วทั้งฉางอันก็ปั่นป่วนขึ้นมา
พร้อมกับราชโองการของอู่จ้าว หลี่หลงนำทหารรักษาพระองค์ในวังออกตรวจค้นโดยตรง และทั้งภายในภายนอกวังหลวงล้วนถูกทหารเกราะดำเข้าควบคุม เริ่มการตรวจสอบอย่างเข้มงวด ทุกผู้คนในวังต่างหวาดผวา
แม้ยามวิกาล ก็ยังมีนายทหารนับไม่ถ้วนออกจากวังออกติดตามหา
ชาวบ้านบางส่วนที่ยังหลับใหลอยู่ ก็ถูกเคาะประตูบ้าน!
เฉินเซิ่งและคณะองครักษ์ของจ้าวต้าเดิมรออยู่ที่อีกด้านของประตูวัง ผลก็คือจู่ ๆ ก็เห็นประตูวังเปิดกว้าง นายทหารที่สวมชุดเกราะคนแล้วคนเล่า พวกเขายกคบไฟ เรียงแถวกันกรูออกมา
เฉินเซิ่งตะลึงงัน รีบรั้งนายทหารคนหนึ่งถามว่า "พี่ชาย เกิดอะไรขึ้น?"
นายทหารคนนั้นเดิมทีต้องการจะโกรธ แต่พอเห็นเป็นรถม้าจวนกั๋วกง เขาก็รีบกล่าวว่า "ในวังมีมือสังหารบุกเข้ามา จับตัวท่านเกาออกจากประตูเสวียนอู่หนีไป ตอนนี้หายสาบสูญ ฝ่าบาททรงกริ้ว จะตรวจค้นทั่วฉางอัน!"
"ท่านเกา เกรงว่า……"
"เฮ้อ!"
นายทหารถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วก็จากไปทันที
อื้ออึง!
ศีรษะของเฉินเซิ่งอื้ออึงครู่หนึ่ง
ในสมองของเขาดังก้องแต่เสียงของนายทหาร
เกาหยางถูกมือสังหารจับตัว แม้ชีวิตยังเสี่ยงอันตราย!
ดวงตาของเขาแดงก่ำขึ้นทันที เจตสังหารเข้มข้นพวยพุ่ง
"ใคร!"
"ใครทำ!"
ในห้วงคิด ช่วงที่เกาหยางใช้กลวิธีในเมืองหลินเจียง ไล่ไปจนถึงฉากแล้วฉากเล่าที่พาเขามาด้วย ล้วนแวบผ่านสมอง
ทั่วแผ่นดินล้วนกล่าวว่าเกาหยางโหดเหี้ยม แต่เขากลับไม่คิดเช่นนั้น
นับตั้งแต่ได้ติดตามเกาหยาง เงินเดือนของเขาแต่ละเดือน มากกว่าองครักษ์จวนอื่นในฉางอันเกินสิบเท่า ภรรยาและบุตรสาวก็ถูกนำมาที่เมืองฉางอันใช้ชีวิตสุขสบาย สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ——ความเคารพนับถือ!