หน้าประตูเสวียนอู่
ณ แถวหน้าสุดของเหล่าทหารรักษาพระองค์ในวัง ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก้าวออกมาหนึ่งก้าว น้ำเสียงสดใสโปร่งเบาของนางดังก้องกังวานขึ้นท่ามกลางราตรีมืดมิด
“ข้าเป็นนางกำนัลข้างกายฝ่าบาท เติบโตมาพร้อมกับฝ่าบาทตั้งแต่เล็ก หากพวกเจ้าไม่วางใจ ข้ายินดีแลกตัวกับท่านเกา!”
“พวกเจ้าควบคุมตัวข้าไว้ได้ กระทั่งเงื่อนไขของฝ่าบาททำให้พวกเจ้าพอใจแล้วจึงค่อยปล่อย หรือจะฆ่าข้าปิดปากเสียเลยก็ได้ เช่นนี้ดีหรือไม่?”
เกาหยางถูกเฒ่าหวังจับเป็นตัวประกัน มีดสั้นจ่ออยู่ที่ลำคอ ขยับตัวมิได้
ตัวเขาเองก็รู้ถึงความร้ายกาจของวันนี้ ทว่าพอได้ยินคำพูดของซ่างกวันวานเอ๋อร์ รูม่านตากลับหดตัวฉับพลัน ใจกลางอกซัดสาดราวคลื่นยักษ์!
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ยอมแลกตัวเขา?
แถมยังยินยอมถูกคุมตัวออกไปนอกเมือง ต่อให้ถูกพวกโจรฆ่าปิดปาก เพียงเพื่อแลกชีวิตเขา?
เขาเกาหยางคนชั่วช้า ขุนนางทั่วหล้าต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น ไร้ศีลธรรมอันใด แถมยังทำร้ายหัวใจของซ่างกวันวานเอ๋อร์ ผลักนางออกไปด้วยน้ำมือตนเอง แต่ในยามที่ชีวิตเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย ซ่างกวันวานเอ๋อร์กลับยอมใช้ชีวิตตัวเองมาแลกเขา?
นางเป็นบ้าไปแล้วหรือ?
เกาหยางเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อ
ตลอดชีวิตของเกาหยางผู้นี้ พานพบเห็นแต่ด้านมืดมนของมนุษย์ ซึ้งทราบถึงความเห็นแก่ตัวในจิตใจคนเป็นอย่างดี กระทั่งมดปลวกใต้หล้ายังหวงชีวิต เหตุใดมนุษย์จะไม่เป็นเช่นนั้นเล่า
เบื้องหน้าความเป็นความตาย เส้นแบ่งทั้งหลายล้วนสลัดทิ้งได้ เขาเห็นมามากมาย ได้ยินมามากมาย จนแทบจะชินชาไปแล้ว
ซ่างกวันวานเอ๋อร์...
ถ้อยคำใดมิอาจเอื้อนเอ่ยความรู้สึกในใจของเกาหยางได้ในยามนี้ ดวงตาสองข้างของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าขาวสะอาดของซ่างกวันวานเอ๋อร์แน่นิ่ง ราวกับต้องการสลักภาพนี้ลงในห้วงสมองให้ลึกล้ำ