รวดเร็วนัก
ราตรีหนึ่งล่วงผ่าน
หลังจากเกาหยางตัดสินใจได้แล้ว เขาก็หลับตาลงอย่างผ่อนคลาย
แน่นอนว่า การกระทำนี้ทำให้ชิงเอ๋อร์และลู่จั๋วที่เฝ้าอยู่ประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม สมกับเป็นราชันย์แห่งความตายคนแรกแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนที่ประกาศว่าความตายดุจสายลม สถิตอยู่เคียงกายข้าตลอดเวลา
จิตใจเช่นนี้ ช่างหาใครเสมอเหมือนมิได้!
"ท่านเจ้าลัทธิมีคำสั่ง ให้นำตัวราชันย์แห่งความตายไป!"
ทันใดนั้น ผู้หนึ่งผลักประตูใหญ่บานเปิด พลางกำชับชิงเอ๋อร์และลู่จั๋ว
เสียงดังนี้ปลุกเกาหยางให้ตื่น เกาหยางลืมตามอง เห็นภายนอกฟ้าสว่างแล้ว เขาหาวพลางกล่าวกับชิงเอ๋อร์ว่า "ไปเถิด ไปพบท่านเจ้าลัทธิไป๋ ตายเร็วก็ไปเกิดเร็ว"
ไม่นาน เกาหยางก็ถูกชิงเอ๋อร์และลู่จั๋วนำตัวไปอีกครั้ง
ไป๋ซินซินมิได้หลับนอนทั้งคืน เพราะการเคลื่อนไหวภายนอกยิ่งใหญ่เหลือเกิน ดังที่เกาหยางว่าไว้ ทั่วทั้งเมืองฉางอันล้วนออกตามล่า หากมิใช่เพราะลัทธิไร้ปรานีซุกซ่อนตัวอย่างแนบเนียน เกรงว่าคงต้องย้ายที่หลายครั้ง!
เมื่อเห็นเกาหยางมีสีหน้ากระปรี้กระเปร่า ไป๋ซินซินก็เต็มไปด้วยความตกใจ
"เมื่อคืนเจ้าหลับไปแล้วหรือ?"
ตามด้วยคำพูดของไป๋ซินซิน เหล่าผู้คนในลัทธิไร้ปรานีที่มีดวงตาโหลช้ำคล้ำเป็นหมีแพนด้าต่างก็มองไปยังเขา
"ครั้งแรกในชีวิตที่ได้นอนโรงฟืน ให้ความรู้สึกไม่เลว เผลอหลับไปเสียได้"
ไป๋ซินซิน "..."
เหล่าผู้คน "..."
พวกเขาล้วนใจสั่นหวาดหวั่นตลอดทั้งคืน ทว่าเกาหยางกลับทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลับไปเฉยเลย
เกาหยางกระแอมสองครั้งพลางกล่าว "ท่านเจ้าลัทธิ เมื่อคืนหลับหรือไม่มิใช่สาระสำคัญ สิ่งสำคัญคือหลังจากนี้จะหลับยาวไม่ตื่น หรือยังลืมตาได้ต่างหาก!"