เสียงของไป๋ซินซินดังขึ้น หวังเหล่าเป็นคนแรกที่ก้าวไปข้างหน้า แก้มัดเชือกที่รัดเกาหยางไว้ ใบหน้าเผยรอยยิ้ม
“ท่านเกา ช่างเป็นน้ำท่วมวัดเทพมังกร ข้าน้อยล่วงเกินแล้ว!”
“ก่อนหน้านี้ถือกริชจ่อคอท่านเกา ล้วนเป็นเพราะจนตรอกจำใจ ไร้ทางเลือกในยามคับขัน!”
หวังเหล่าจ้องมองรอยแผลเล็กๆ บนคอของเกาหยาง เอ่ยเสียงเบา
เกาหยางบีบนวดข้อมือที่เมื่อยล้า แล้วกวาดตามองหวังเหล่า เขากล่าว "เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดเล็กน้อย มิใช่เรื่องใหญ่โตอะไร!"
“ข้าน้อยเป็นคนไม่ผูกใจเจ็บ!”
หวังเหล่าฉีกยิ้ม “เช่นนั้นก็ดี ข้าน้อยไม่ผูกใจเจ็บก็ดีแล้ว”
ไป๋ซินซินเก็บงำอคติในใจต่อเกาหยาง กล่าวว่า “ความจริงใจของท่านเกาล้ำลึกนัก ผู้นำลัทธิข้าพอใจอย่างยิ่ง”
“ฉะนั้นข้อตกลงนี้ ลัทธิไร้ปรานีของข้าตอบรับแล้ว เงินสามหมื่นตำลึง พร้อมแผนพิษสองแผน แลกกับชีวิตของท่านเกา!”
“ท่านเกา ท่านเห็นเช่นไร?”
เกาหยางเผยรอยยิ้มบางๆ ก่อนตอบ “เงินแค่สามหมื่นตำลึง สำหรับข้าน้อยมิได้เป็นอะไรเลย ส่วนแผนพิษนั้นยิ่งพลั้งปากก็เอ่ยได้ ไร้ค่ายิ่งกว่า!”
“ข้าน้อยเห็นว่า การค้าครั้งนี้คุ้มค่ายิ่งนัก”
เกาหยางจ้องมองไป๋ซินซิน ตามที่คาดการณ์ไว้ นางหลงกลเข้าแล้ว ติดกับดักทางตรรกะที่เขาวางไว้ ชีวิตน้อยๆ ของเขาปลอดภัยอย่างสมบูรณ์
บัดนี้ ถึงคราวเขาเป็นฝ่ายกำหนดเกม!
“ใครก็ได้ ยกที่นั่งให้ท่านเกา ข้าน้อยได้ยินมานานว่าท่านเกามีแผนพิษไร้เทียมทาน ใคร่รู้ว่าท่านจะทำให้ลัทธิไร้ปรานีของข้าแข็งแกร่งขึ้นได้เช่นไร!”
ชิงเอ๋อร์ได้ฟังก็รีบยกเก้าอี้มาให้นาย
นางทำหน้าตื่นตะลึง เกาหยางรอดชีวิตมาได้จริงๆ