ในเวลาเดียวกัน
ภายในท้องพระโรง
โต๊ะกลมขนาดใหญ่มหึมา การประชุมอันเคร่งขรึมดำเนินไป
“พวกเจ้ามองคำพูดของมัจจุราชทรงฤทธิ์อย่างไร?”
ไป๋ซินซินนั่งอยู่ตำแหน่งสูงสุด สายตากวาดมองบรรดาผู้นำระดับสูงของลัทธิไร้ปรานี เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ผู้อาวุโสหวัง เล่ยเป้า และกัวอูจีที่นั่งบนเก้าอี้ล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียด
ผู้อาวุโสหวังประสานมือทั้งสอง เอ่ยขึ้นก่อน “ก่อนอื่น ข้าผู้น้อยขอแสดงความคิดเห็น ข้าสนับสนุนให้ปล่อยมัจจุราชทรงฤทธิ์”
ไป๋ซินซินหันสายตาเย็นเยียบเคร่งขรึมไปยังผู้อาวุโสหวัง “ผู้อาวุโสหวัง เจ้าจงบอกเหตุผลมา ข้าผู้นำลัทธิจะจดบันทึกอย่างละเอียด”
นางถือพู่กัน ตรงหน้ามีกระดาษพู่กัน พร้อมจะจดบันทึก
ผู้อาวุโสหวังกระแอมเบาๆ สองครั้ง กล่าวว่า “ไม่มีอะไรมาก เพียงเพราะมาก!”
“สิ่งที่มัจจุราชทรงฤทธิ์ให้ มันมากเกินไปจริงๆ”
ผู้อาวุโสหวังกล่าวถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็พลันพลุ่งพล่าน
“นั่นถึงสิบเท่า! ถึงสามหมื่นตำลึงเลยนะ!”
“ระยะนี้ พอลัทธิเราได้ชูปณิธาน ไร้ปรานีย่อมสำเร็จกิจใหญ่ แล้วขยายตัวอย่างรวดเร็ว สิ่งที่ตามมาก็คือการขาดแคลนเงิน ดังคำกล่าวที่ว่า มีเงินท่องไปได้พันลี้ ไร้เงินแม้ก้าวเดียวยากยิ่ง”