เกาหยางทอดสายตาลึกซึ้ง มองไปยังแดนไกล
ลูกอมในปาก ซึมซาบความหวานน้อย ๆ
เขาเกาหยางยอมรับว่าตนเองมิใช่คนดีอะไร กระทั่งในบางแง่มุม เขาก็เป็นคนเลวที่ไร้ขีดจำกัด
ใต้เมืองฉางอัน เขาทำให้กองทัพฉู่เต็มไปด้วยคนรู้จัก ยังใช้เชื้อโรคสังหารศัตรู ต่อหน้านักโทษ ยิ่งไร้ขีดจำกัด กระทำต่อองค์หญิงแห่งแคว้นฉู่อย่างป่าเถื่อน ถือเสียว่าเป็นของขวัญจากฟ้า
หลบภัยแสวงโชค นี่คือสัญชาตญาณที่ฝังลึกในกระดูกดำของเขา
เรื่องสุสานโอ่ง กระทบถึงจิตใจส่วนลึกของเขา ฉะนั้นเขาจึงแสดงละครฉากหนึ่งด้วยตนเอง แล้วฉวยโอกาสเล่นงาน สังหารขุนนางฉ้อฉลไปไม่น้อย
แต่ว่ากันตามจริง การกระทำนี้ส่งผลเสียต่อผลประโยชน์ของเขาไม่มากนัก เป็นเพียงผู้พิพากษาหัวเมืองน้อย ๆ แถมมีหลักฐานแน่ชัด สังหารไปก็สังหารไป
ในราชสำนักแม้มีผู้ไม่พอใจ แต่เขากลับได้รับใจประชาชนจำนวนมาก
การนี้ มิได้ขาดทุน
ดังนั้น เขาจึงไม่เคยถือตนเป็นคนดี กระทั่งรู้สึกว่าคนเราไม่เห็นแก่ตัว ฟ้าดินสังหาร และหากมีผลประโยชน์แล้วไม่ฉวย ถือว่าโง่
ทว่าเมื่อเรื่องนี้ปรากฏต่อหน้า
เขากลับพบว่า ตนเองทำไม่ได้
เขาเกาหยาง แม้มิใช่คนดี แต่อย่างน้อยที่สุดก็ยังเป็นคน
เขาละโมบทรัพย์ รับสินบน เป็นคนต่ำช้าสามัญนัก เงินสองแสนตำลึงจะว่าไม่มากก็มิได้ ในราชสำนักมีพันธมิตรมากมายช่วยเหลือ จะว่าไม่ดีก็มิได้ แต่เงินนี้ถือแล้วร้อนมือ อำนาจนี้ใช้แล้วจะนอนไม่หลับ