"ฟู่..."
เกาหยางได้ยินดังนั้น พลันสูดลมหายใจเย็นวาบ
พรุ่งนี้ยามเฉิน ร่วมแช่บ่อน้ำพุร้อน
และยังเป็นการร่วมแช่กับซ่างกวันวานเอ๋อร์ในบ่อเดียวกัน...
สายตาของเกาหยางเหลือบมองซ่างกวันวานเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกาย ในใจระทึกขึ้นเล็กน้อย
นี่ช่างเป็นของขวัญจากสวรรค์!
แต่ภายนอก เกาหยางเก็บอาการไว้ นิ่งสงบ ดูหม่นหมอง ไร้สุขไร้ทุกข์ ดวงตาคู่หนึ่งแฝงแววผ่านโลก
ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด เวลานี้ก็ไม่สมควรดีใจจนออกนอกหน้า ระวังจะเปิดเผย
ดังนั้น เกาหยางเพียงพยักหน้าอย่างราบเรียบ ตอบรับว่า "เมื่อท่านซ่างกวันเอ่ยปากเชื้อเชิญด้วยความกรุณา เช่นนั้นข้าน้อยก็...ฝืนใจไปสักครั้ง"
ครั้นแล้ว เกาหยางแหงนมองท้องนภาสีครามคราม พลางถอนหายใจ "เดิมทีข้าตั้งใจจะปิดบังท่านวานเอ๋อร์ไว้ ให้เกียรติท่านวานเอ๋อร์อย่างสูงสุด ไม่คิดว่าในจวนจะมีคนปากสว่าง"
"อนิจจา!"
"แต่ท่านวานเอ๋อร์โปรดวางใจ ข้าเกาหยางผู้ประพฤติตนตรงไปตรงมา ต่อให้ชายหญิงอยู่กันตามลำพังในห้อง ต่อให้ร่วมแช่บ่อเดียวกัน ข้าเกาหยางก็ไม่มีทางล่วงเกินท่านแม้แต่น้อย"
"มิเช่นนั้น ข้าเกาเหวินเหอขอให้ฟ้าผ่าทำลายล้าง สมควรตาย!"
เกาหยางกลัวซ่างกวันวานเอ๋อร์จะเอ่ยปากเปลี่ยนใจ จึงรีบกล่าวคำมั่นสัญญาอันหนักแน่น
ในยามนี้ เหตุใดซ่างกวันวานเอ๋อร์จึงเข้าใจผิด ใครกันแน่ที่พูดแทนเขาอยู่เบื้องหลัง สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญอีกแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือเมื่อโอกาสมาถึง จะคว้าโอกาสไว้ได้หรือไม่!
ซ่างกวันวานเอ๋อร์เครียดไปทั้งร่าง แม้จะตึงเครียดอย่างยิ่ง แต่ก็ทำหน้าเรียบเฉยอย่างที่สุด
ใบหน้างามล่มสลาย ต้องแสงอาทิตย์สีทองอร่าม เปล่งประกายราวกับเทพธิดาจากสวรรค์ชั้นเก้า
เกาหยางชำเลืองมอง พลันรู้สึกเลื่อมใสขึ้นมาฉับพลัน
ซ่างกวันวานเอ๋อร์เอ่ยว่า "มหาจักรวรรดิเฉียนเริงรื่นอิสระ คู่รักในฉางอันร่วมแช่บ่อน้ำพุร้อนเป็นเรื่องปกติยิ่งนัก อีกทั้งไม่ต้องเปลื้องผ้า ท่านเกาไม่ต้องสัญญาอะไร"