หลี่เหวินเสวียนแค่นหนึ่งแวบไปที่หลี่เฉิงฉี
ทันใดนั้นเขากลับรู้สึกถึงคำทำนายที่รุนแรงยิ่งนัก
อัจฉริยะแห่งการคำนวณของตระกูลหลี่แห่งเจียงหนานผู้นี้ เมื่อปะทะกับโจทย์ข้อนี้แล้ว ห้วงเวลาอันสั้นนี้คงไม่มีวางกลับคืนสู่ภาวะปกติอีก
ขณะที่หลี่เฉิงฉีเพิ่งก้มหน้าครุ่นคิดอยู่นั้น ฉินซูผู้แต่งชุดครามก็ลุกขึ้นยืน
นางคารวะเกาหยาง พร้อมเอ่ยด้วยแววตาอาลักอาลัย
"อัครเสนาบดีเกา"
"ศิษย์มีข้อปัญหาทางแพทย์บางประการ ปรารถนาจะขอคำแนะนำจากท่าน"
เกาหยางหันมองฉินซู
ร่างนางผอมบาง คิ้วตาเย็นชา ชายเสื้อคับคัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อยเนียนแนบ
ก่อนเกาหยางจะทันเปิดปาก เกาฉางเหวินผู้ซึ่งนั่งอยู่มุมห้องใช้หนังสือ《ถามฟ้าสิบหกประเด็น》บังหน้ามาตลอด กลับทิ้งแผ่นกระดาษในมือลง
เขามีสีหน้าจริงจัง แววตาหนักอึ้ง
ฉินซูถูกจ้องมองจนขนลุกซู่ รู้สึกว่าสายตาของเกาฉางเหวินช่างล่วงล้ำเกินมาตรา
แต่น่าประหลาดที่ได้ยินกันว่าชายผู้นี้เป็นน้องร่วมสายเลือดแท้ ๆ ของเกาหยาง สมองยังไม่ค่อยปกติด้วย
นางจึงไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี
"คุณชายรอง ทำเช่นนี้มองข้าพเจ้าทำไม ใบหน้าข้าพเจ้ามีสิ่งใดสกปรกหรือ" ฉินซูถามด้วยสีหน้างงงวย
เกาฉางเหวินได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าทันที
"นางสาว ใบหน้าของเจ้าไม่มีสิ่งสกปรกหรอก หม่อมฉันเพียงแค่อยากรู้ว่าเจ้าตั้งใจจะถามพี่ชายเรื่องใดกัน"
คำพูดนี้ดังขึ้น
ห้องโถงหน้ากลับเงียบงันทันที
รูม่านตาของฉินซูหดตัววูบ
นางตั้งแต่ยังเยาว์วัยล้วนจงใจเลียนแบบกิริยาท่าทางของบุรุษทั้งการเดินการนั่ง
ก่อนเข้าสอบหกสาขา นางยังพันอกตัวเองซ้อนกันหลายชั้น และเผาสมุนไพรหอมแรงปกปิดกลิ่นกายเป็นพิเศษ