เกาหยางหยิบเนื้อแกะย่างชิ้นหนึ่งขึ้น กำลังจะส่งเข้าปาก
หลี่เหวินเสวียนในที่สุดก็อดกลืนไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้น
“อ๋องเกา”
“หากเหวินเซวียนไม่ลืมเลือน คราก่อนองค์อ๋องไม่เคยตรัสว่าบาปเลือดของตนหนักเกินไป จึงฉันกินเจเพื่อชำระจิตใจอยู่เสมอหรือไม่?”
มือของเกาหยางหยุดค้าง แล้วมองหลี่เหวินเสวียนพร้อมยิ้ม
“นับแต่เจ้าจากไป อ๋องได้คิดทบทวนอย่างจริงจังแล้ว”
“เนื้อสัตว์นั้น เมื่อเป็นเนื้อก็ย่อมตายไปแล้ว”
“หากอ๋องไม่กิน มิใช่ปล่อยให้มันตายฟรี ๆ หรือ? ฉะนั้นอ๋องจึงเปลี่ยนกลับมากินเนื้อปลาอีกครั้ง!”
หลี่เหวินเสวียน: “……”
ช่างมีเหตุผลเหลือเกิน
ชายหนุ่มแทบไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลใดโต้แย้ง!
ผู้คนรอบวงได้ยินดังนั้น ต่างก็แฝงรอยยิ้มเยาะเย้ยไว้ทั่วหน้า
เมื่อได้ที่นั่งแล้ว
ฉู่ชิงหลวนก็ให้ผู้รับใช้นำสุราหมักผลไม้ที่หอใหม่ต้มมาเลี้ยง
นางหันไปมองสี้กวนลาน เอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “ท่านหนุ่มสี้บัดนี้ย่อมเป็นบุคคลซึ่งร้อนแรงที่สุดในเมืองฉางอัน”
“ได้ยินกันว่าสองสามวันมานี้ แม่สื่อที่เดินเข้ามาสู่ขอมีไม่ต่ำกว่าสิบคน”
“ทั้งยังมีขุนนางผู้สูงศักดิ์นับไม่ถ้วน อยากจะยกธิดาในบ้านมอบให้เป็นคู่ครอง”
สี้กวนลานได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นทันที
“ฮูหยินล้อเสียแล้ว”
“ศิษย์เกิดมาจากตระกูลต่ำต้อย บ้านก็ยากจนสิ้นเชิง จะกล้าเสียเวลาชีวิตของบรรดาสตรีสูงศักดิ์เหล่านั้นได้อย่างไร?”
เกาหยางยกแก้วสุราผลไม้ขึ้น เอ่ยอย่างยิ้มแฉ่ง
“ท่านอันดับหนึ่งสอบหมิงจิงเอ๋ย ยามนั้นย่อมไม่เหมือนวันนี้ ต่างกันราวฟ้ากับเหว”