เมื่อฉินซูพูดจบ คู่ตาก็จ้องมองเกาหยางไม่วางตา รอคอยคำตอบจากเกาหยางอยู่เช่นนั้น
หลายวันมานี้ ปัญหานี้คลุกคลีอยู่ในใจของนางไม่ห่าง ทำให้นางนอนไม่หลับพลิกตัวไปมาจนถึงรุ่งสาง
ฉินซูมีลางสังหรณ์อันแรงกล้าว่า หากทำสิ่งนี้ได้จริง ย่อมจะเป็นการปฏิวัติทางการแพทย์ที่ยิ่งใหญ่ข้ามศตวรรษ!
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้
ทุกคนภายในห้องรับแขกก็เงียบสงบลงทันที
วิชาเปลี่ยนเลือด!
นั่นคือวิชาที่เกาหยางเคยใช้ในสมรภูมิแห่งแม่น้ำฮั่นซี แย่งชีวิตของลวี่โหย่วหรงคืนมาจากมือของเทพมัจจุราชอย่างหวือหวา
จนถึงบัดนี้ ชาวบ้านยังคงเล่าขานว่านั่นคือวิชาลับเฉพาะที่ช่วยชีวิตคนของราชันย์แห่งความตาย!
เกาหยางได้ฟังดังนั้นก็ไม่อ้อมค้อม กล่าวออกมาตรง ๆ
"เลือดของคนหนึ่งย่อมสามารถถ่ายลงสู่ร่างของอีกคนได้จริง แต่ก็มิใช่ว่าเลือดของผู้ใดก็เปลี่ยนให้ผู้อื่นได้"
"เลือดของบางคนเข้ากันได้ดี ย่อมช่วยชีวิตได้ แต่เลือดของบางคนเมื่อผสมกัน มิเพียงไม่ช่วยชีวิต กลับจะทำให้ผู้นั้นสิ้นใจต่อหน้าต่อตา"
ฉินซูลมหายใจติดค้าง รีบเอ่ยถามต่อโดยไม่รู้ตัว
"เกาเซียง แล้วควรแยกแยะอย่างไรเล่า?"
เกาหยางส่ายหน้า "ด้วยวิชาแพทย์ของมหาจักรวรรดิเฉียนในยามนี้ ยังมีส่วนที่ต้องอาศัยโชคชะตาอยู่บ้าง"
"แต่ก็มิใช่ว่าไร้หนทางเลย"
"อาจเลือดของผู้รับเลือดมาเล็กน้อย ตั้งพักไว้ชั่วขณะ เมื่อชั้นบนสำแดงน้ำใสออกมา จึงหยดเลือดของผู้ให้เพียงหนึ่งหยด ละลายด้วยน้ำเกลือจาง ๆ แล้วหยดลงไป"
"หากเลือดทั้งสองขัดแย้งกัน ไม่ช้าก็จะจับตัวเป็นฝอยละเอียด กระทั่งก่อตัวเป็นก้อนเลือดที่ตาเปล่ามองเห็นได้ เลือดเช่นนี้ห้ามใช้เด็ดขาด!"
"จากนั้นจึงกลับตำแหน่งของทั้งสอง ตรวจอีกครั้งหนึ่ง"
"หากทั้งสองคราวไม่มีความผิดปกติ ก็ยังมิอาจถ่ายเลือดจำนวนมากได้ทันที ต้องถ่ายเพียงเล็กน้อยก่อนเท่านั้น"
"ส่วนการผ่าหน้าท้อง ยิ่งต้องขจัดปัญหาสี่ประการ คือการระงับปวด การห้ามเลือด ความสะอาดของมีดผ่าตัด และการเย็บปิดแผล"