“อะไรนะ?”
สิ้นเสียงนี้ สีหน้าเกาเทียนหลงก็พลันเปลี่ยนฉับพลัน ใบหน้าชราปรากฏแววตื่นเต้นขึ้นมา
ดวงตาทั้งคู่ของเขา เปล่งประกายอานุภาพไร้ขีดจำกัด!
หวังจง ลวี่เจิ้น และคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าตะลึงงัน ก่อนจะเกิดแววยินดีขึ้นมาบนใบหน้า
เกาหยางกรำศึกหลายสิบวัน ในที่สุดก็กลับมาถึงค่ายแล้ว?
เช่นนี้แล้ว พวกเขาก็ไม่จำต้องรับมือพระพิโรธแห่งองค์จักรพรรดิของอู่จ้าวอีก!
“ข่าวนี้เชื่อถือได้หรือไม่?”
เกาเทียนหลงก้าวเท้ายาวๆ ขึ้นหน้า น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย เขาเอ่ยถาม
พลนำสารหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น พยักหน้าหนักแน่น
“แม่ทัพใหญ่ ข่าวเชื่อถือได้แน่นอนขอรับ!”
“อย่างช้าครึ่งชั่วยาม เจ้านายกองเพี่ยวเหยาก็จะกลับถึงค่าย!”
สิ้นคำพูด เกาเทียนหลงก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก พลังชีวิตและจิตวิญญาณของเขาฟื้นคืนกลับมาในชั่วพริบตา
สิบวันมานี้ เขาพลิกตัวไปมากระสับกระส่าย นอนไม่หลับตลอดคืน จนปวดเอวขาอ่อนล้า กังวลใจไม่หยุดหย่อน
ยามนี้ข่าวดีมาถึงในที่สุด นี่ทำให้เขาถอนหายใจโล่งอกจริงๆ
ด้านข้าง ลวี่เจิ้น หวังจง หลี่เจิ้นเซียว ซุนจิ้งเปียน และคนอื่นๆ ต่างก็โล่งใจอย่างเต็มที่เช่นกัน
เกาหยางไม่มีอะไร นั่นต่อให้ไม่มีความดีความชอบ อย่างน้อยที่สุดพวกเขาก็ยังมีข้ออ้างให้คำตอบกับอู่จ้าวได้บ้าง
“ท่านเกาไม่มีอะไรก็ดีแล้ว!”
“สวรรค์คุ้มครองมหาจักรวรรดิเฉียนของเรา นี่สวรรค์คุ้มครองมหาจักรวรรดิเฉียนของเราจริงๆ!”
หลายคนล้วนมีสีหน้ายินดีอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นหวังจง ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว