เกาหยางยิ้มแล้วเอ่ย
"แคว้นเยี่ยนคิดใช้สิ่งทั้งสองนี้เป็นแผนพิษ เพื่อปั่นป่วนเมืองเจียงหนานตอนใต้ของมหาจักรวรรดิเฉียน แต่มิได้รู้เลยว่าสิ่งนี้คือโอกาสที่ฟ้าประทานมาให้ ส่งทางน้ำสายทองคำถึงสองสายให้มหาจักรวรรดิเฉียน!"
"ทางน้ำเชื่อมถึงกัน ของสดก็ส่งได้"
"ภูเขาหอยกลับเป็นแร่ทองคำ หนอนร้ายกลับเป็นอาหารเลิศรส"
"กลนี้ กระหม่อมได้แก้ออกแล้ว"
"เยี่ยนอู๋ซวงหากรู้เข้า คงกระอักเลือดสามทะนาน เสียใจที่ไม่ทำเสียตั้งแต่แรก!"
เมื่อน้ำเสียงของเกาหยางจางหายไป
ภายในตำหนักหนังสือเงียบสงัดเหมือนฝูงอีกา
เหล่าขุนนางทั้งหลายล้วนอ้าปากค้าง สมองกลับคลุ้มคลั่งดั่งคลื่นยักษ์
การขนส่งทางน้ำโดยตรงสู่ฉางอัน
ดินประสิวทำน้ำแข็ง หาเสบียงระหว่างทาง
อุดหนุนชาวประมง ยังความมั่นคงช่วงต้น
ขายน้ำแข็งราคาสูง เติมกลับคลังหลวง
เรือรบเปลี่ยนเป็นเรือขนส่ง ยกการสงครามเลี้ยงพาณิชย์
เลี้ยงสัตว์น้ำขยายผลผลิต ลดต้นทุน
ยามค่ำเปิดตลาด ภาษีไหลหลั่นไม่ขาดสาย
ห่วงโซ่เชื่อมโยงถึงกันทีละขั้น ทีละก้าวล้วนเกิดเงินทอง!
ยิ่งไปกว่านั้น เกาหยางใช้ระบบคลองขนส่งที่มีอยู่ทั้งหมด ไม่ต้องสร้างถนนใหญ่โตเลยทีเดียว ประหยัดเงินก้อนมหาศาลไปได้!
นี่มันแค่แก้กลหรือ?
นี่แท้จริงคือยืมกำลังตีกลับ แปลหายนะเป็นสมบัติ แล้วหันหลังเปิดทางน้ำสายทองคำที่ไหลด้วยเงินถึงสองสายให้มหาจักรวรรดิเฉียนเลยทีเดียว!
"วิเศษ... วิเศษยิ่งนัก!!!"
เหยียนเจิงเป็นคนแรกที่สะบัดตัวลุกขึ้น ใบหน้าชราแดงก่ำ เคราสั่นระริกด้วยความดีใจ
"เปิ่นกวนคิดแต่ว่าทางบกยากลำบาก กลับลืมไปว่าคลองขนส่งของมหาจักรวรรดิเฉียนเราย่อมสี่ทิศเชื่อมถึงอยู่แล้ว!"
"อุบายของอัครมหาเสนาบดีเกานี่ช่างเป็นดั่งเปลี่ยนหินเป็นทอง พลิกกระดานที่ตายให้เป็นหมากที่มีชีวิต! ข้า... ข้ายอมรับนับถือแล้ว!"