ตำหนักหนังสือถูกเซียวหยวนปิดประตูเบา ๆ
แสงเทียนกระทบกันเป็นจังหวะปลิวปลาบ
อู่จ้าวลุกขึ้นยืนจากหลังโต๊ะทรงอักษร ฉลองพระองค์มังกรสีเข้มไหลระยับในแสงเทียน ประดับลายสีทองหม่น
หัวใจของเกาหยางตึงตัง
เห็นอู่จ้าวยื่นพระหัตถ์หยิบสิ่งหนึ่งขึ้นจากโต๊ะทรงอักษร
นั่นคือ… ไม้เรียวขี่ม้า
สานจากหนังวัวสีน้ำตาลทั้งเล่ม ด้ามประดับเงิน ปลายเรียวยาว
อู่จ้าวถือไม้เรียวนั้นเคาะฝ่ามือเบา ๆ แล้วทรงหันพระองค์ช้า ๆ เดินมายังเกาหยางทีละก้าว
เกาหยางรูม่านตาหดกระชับ ศีรษะชาไปทั้งหนัง จึงกล่าว
"ฝ่าบาท…… ทรงหยิบสิ่งนี้ไปทำสิ่งใด"
ดวงตาหงส์ของอู่จ้าวโก่งขึ้นเล็กน้อย มุมพระโอษฐ์โค้งเป็นรอยยิ้มเจือเยาะ
"ท่านเกา การผลิตน้ำแข็งด้วยดินประสิวเป็นเรื่องเกี่ยวพันกับเส้นเลือดใหญ่ของตะวันออกเฉียงใต้และเจียงหนานของมหาจักรวรรดิเฉียน เจิ้นจะนั่งดูเฉยได้อย่างไร"
นางเดินมายืนตรงหน้าเกาหยาง ใช้ปลายไม้เรียวเงยคางของเขาขึ้นเบา ๆ แล้วกล่าวด้วยลมหายใจหอมหวน
"เมื่อครู่ท่านเกาไม่ได้กล่าวหรือ…… ว่าคลื่นในสมองไม่พอ แรงบันดาลใจไม่มี ต้องใช้เวลาครุ่นคิด"
"แต่ยามนี้เวลาร้อนรน ราชโองการรายงานก็ถึงแล้ว คำลือลับจากแคว้นเยี่ยนคงจะตามถึงไม่ช้า เจิ้นผลัดวันเสียมิได้"
"เช่นนั้น เจิ้นจะช่วยท่านคิดเสียเอง"
"หรือว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ท่านเกาปรารถนา"
กลืนน้ำลายลงคอของเกาหยางเด้งขึ้นกลืนลงไป
เขาไม่ได้บอกให้ใช้ไม้เรียวสักหน่อย!
เกาหยางจ้องมองไม้เรียวนั้น แล้วเงยหน้ามองใบหน้างดงามแต่แฝดรอยยิ้มอันตรายของอู่จ้าว กลืนน้ำลายลงคอหนักหน่วง
"ฝ่าบาท จะทรงใช้…… ใช้สิ่งนี้ช่วยกระหม่อมคิดหรือ"
อู่จ้าวทรงยิ้ม
รอยยิ้มนั้นงดงามนัก แต่ทำให้เกาหยางสยบเย็นวาบไปทั้งซี่โครง
"ท่านเกาเคยว่า กินปลามากย่อมเป็นผลดีต่อการปะทุของแรงบันดาลใจ"
"แต่เจิ้นคิดว่า หรือว่า…… การทวนไม้เรียวจะได้ผลยิ่งกว่า"
"ดังสุภาษที่ว่า ทวนไปเรื่อย ๆ อุบายก็จะหลั่งออกมาเอง"
"ท่านว่าอย่างไร"
ข้อมือของอู่จ้าวสะบัดเบา ๆ
ปัง!
ปลายไม้เรียวฟาดอากาศดังระเบิดแหลมสั่น
เกาหยางสะดุ้งทั้งกาย
"ฝ่าบาท!"
"ทรงโปรดรอก่อน!"
"กระหม่อมนึกออกแล้ว!"