“เรื่องใหญ่?”
เหยียนเจิงได้ยินดังนั้น ทั้งตัวก็ตั้งตระหนักขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงเรื่องที่ใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งมหาจักรวรรดิเฉียน
“อาคันตุกะเกาหมายถึงศึกบุกเหนือซงหนูหรือ? แต่เรื่องนี้มีผลด้วยดินประสิวอย่างไร?”
เหยียนเจิงทำหน้าไม่เข้าใจ
ถ้าจะพูดถึงเรื่องใหญ่ที่สุดที่มหาจักรวรรดิเฉียนเพิ่งเผชิญมาล่าสุด ก็ย่อมเป็นศึกบุกเหนือซงหนู!
เกาหยางยิ้มกล่าวว่า “แคว้นทุ่งรกร้างทะเลทรายทางเหนือซึ่งเป็นถิ่นของซงหนู มีทะเลสาบเค็มที่ฝังกบดานดินประสิวมากมาย เหล่าพวกนั้นไม่รู้คุณค่าของสิ่งนี้ ทั้งยังเข้าใจว่าเป็นเกลือขมและเหมืองร้าง บัดนี้เมื่อศึกครั้งนี้จบลง ทั้งหมดก็ตกเป็นของมหาจักรวรรดิเฉียนของเรา!”
ตูม!
ถ้อยคำนี้ทำาออกมา
ภายในตำหนักหนังสือ เหล่าขุนนางต่างแหงนตาโพลง ดวงใจเกรียวกรั่วดังคลื่นยักษ์
“อาคันตุกะเกา ที่ทูลมาเป็นความจริงหรือ?”
“ถ้าเป็นจริง ภัยพิบัติที่ภูเขาหอยทางตะวันออกเฉียงใต้กับแม่ทัพเกราะเหล็กแห่งเจียงหนาน ก็จะคลายลงในชั่วเดียว กลายเป็นรสวิเศษที่ส่งถึงทุกแคว้นของมหาจักรวรรดิเฉียน!”
หลู่เหวินแสดงสีหน้าดีใจ น้ำเสียงสูงขึ้น
บรรณสองตาหงส์ของบูเจ๋อก็หันมองเกาหยางทันที ฝ่ามือบีบแน่นโดยไม่รู้ตัว
นางชัดแจ้งดีว่า ดินประสิวไม่ได้ใช้ทำน้ำแข็งเพียงอย่างเดียว หากยังเป็นวัตถุดิบหนึ่งของดินปืน
มหาจักรวรรดิเฉียนแม้มีดินประสิวบ้าง แต่ไม่ได้ขุดมากนัก นางต้องการันตีการส่งมอบดินปืนเป็นอันดับแรก
ถ้าที่ทุ่งเหนือผลิตดินประสิวได้มาก ปัญหานี้ก็จะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป
ฟิ้ว!
สายตาทุกสายมารวมกันที่ตัวเกาหยาง
เกาหยางยิ้มกล่าวว่า “ย่อมเป็นความจริง”
“พวกซงหนูแม้ไม่รู้คุณค่าของดินประสิว แต่ก็สะสมไว้บ้าง พวกเขาถือว่าสิ่งนี้เป็นเกลือขมสีขาวและวัตถุดิบยาหมอผี เปิ่นหวังเห็นมาด้วยตาตนเอง”