"คุณชายใหญ่ ท่านกั๋วกงผู้เฒ่ามีเรื่องจะถาม ขอท่านรีบลุกเถิด มิเช่นนั้นท่านกั๋วกงผู้เฒ่าคงจะโกรธเอาได้"
เกาหยางกำลังหลับครึ่งหลับครึ่งตื่น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงของลวี่หลัวดังมาจากนอกประตู
เขาลืมตาขึ้นอย่างมึนงง
แต่ฉู่ชิงหลวนกลับตื่นขึ้นมาทันทีทันใด นางมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดจ้าจนแสบตา
การนอนต่อยามเช้าครั้งนี้ นางหลับไปจนถึงบัดนี้เลยหรือ!
สีหน้าของฉู่ชิงหลวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ขึ้นสีแดงเรื่อ
บ่าวในจวนนี้ เกาเทียนหลง เกาเฟิง จะมองนางอย่างไรเล่า?
ฟ้าถล่มแล้ว!
"เกาหยาง รีบตื่นเถิด ท่านกั๋วกงผู้เฒ่าตามหาท่านอยู่ รีบลุกขึ้นเถิด!"
ฉู่ชิงหลวนเขย่าแขนของเกาหยาง น้ำเสียงร้อนรน
"ลุกแล้ว ๆ"
เกาหยางลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย ก็รู้สึกอยากรู้อยู่บ้างว่าเหตุใดเกาเทียนหลงจึงจู่ๆ ตามหาเขา
แต่งตัวสบายๆ ล้างหน้าล้างตาอย่างง่ายดายแล้ว
เกาหยางตรงดิ่งไปยังลานด้านหลัง
ส่วนลวี่หลัวก็เดินเข้าไปในห้อง แล้วจ้องมองพื้นอันยุ่งเหยิง เต็มไปด้วยความตกตะลึง
คุณชายใหญ่ กลายเป็นคนแข็งแกร่งได้เมื่อไหร่กัน?
ฉู่ชิงหลวนหน้าขึ้นสีแดง รู้สึกอายเหลือเกิน
ปีนี้ลำบากนัก ถูกกลั่นแกล้งมามาก ใจก็ค่อยๆ สิ้นหวังกับแคว้นฉู่ หลังจากตกลงแต่งงานกับซงหนูแล้ว ก็ไม่ติดค้างอะไรกับจักรพรรดิฉู่อีก
แต่เกาหยางกลับทุ่มเทชีวิตเพื่อนาง ยังยอมแลกด้วยแก้วล้ำค่าที่สุด และเพราะการพบกันใหม่เมื่อคืนนี้ จึงจริงๆค่อนข้างบ้าคลั่ง...
"..."
"หลานคำนับท่านปู่!"
เกาหยางพอเห็นเกาเทียนหลง ก็ยิ้มแล้วคารวะทันที
เกาเทียนหลงเปลี่ยนเป็นชุดยาวที่คล่องแคล่ว ถือชาร้อนหนึ่งถ้วย เอ่ยอย่างไม่พอใจ