"ท่านพ่อ ท่านทุบตีลูกทรพีคนนั้นหรือ พ่อเพิ่งเห็นเจ้าลูกทรพีนั้นจากไป แววตาคล้ายจะมีน้ำตา"
เกาเฟิงเพิ่งก้าวเข้าไปในลานหลัง ก็ส่งเสียงขึ้นพร้อมกับความไม่พอใจ
แต่ท้ายที่สุด ต้องเผชิญหน้ากับเกาเทียนหลง เขาจึงได้แต่โกรธแต่ไม่อาจเอ่ยเสียงดัง
เกาเทียนหลงหน้ามืดลง ได้ยินความไม่พอใจในคำพูดของเกาเฟิงออก
เขาจึงแค่นเสียงเย็นชา "เจ้าไม่คิดอยู่ทุกวันรึว่าจะทุบตีหยางเอ๋อร์สักยก ข้าออกหน้าแทนเจ้า ช่วยเจ้าทุบตีมันสักยก เจ้ากลับไม่พอใจอีกหรือ"
เกาเฟิงสีหน้าเปลี่ยนไป เอ่ยเสียงเบา "แต่ก็ไม่ควรลงมือหนักถึงเพียงนี้ หยางเอ๋อร์โตแล้ว เขาก็มีศักดิ์ศรี จะลงไม้ลงมือหนักถึงเพียงนี้ได้อย่างไร"
เกาเทียนหลงหุบสายตาลง ยกชาร้อนบนโต๊ะขึ้นมาดื่มอย่างไม่สบอารมณ์ "ข้าเพียงเรียกหยางเอ๋อร์มาพูดคุยกัน มิได้ตำหนิ ยิ่งมิได้ลงมือ"
"พูดคุยกัน?"
เกาเฟิงมีสีหน้าเหม่อลอย แต่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขารินชาร้อนให้ตัวเอง "ท่านพ่อพูดคุยกับหยางเอ๋อร์เรื่องใดหรือ"
เกาเทียนหลงกล่าวอย่างสงบยิ่ง "หยางเอ๋อร์เบื่อหน่ายการแก่งแย่งชิงดีในวงราชการ อยากลาออกจากตำแหน่งไปใช้ชีวิตชนบท"
"ลาออกไปใช้ชีวิตชนบทก็ดี..." เกาเฟิงจิบชา ยังไม่ทันตั้งสติ
แต่ในวินาทีถัดมา
พุ่ย!
เขาพ่นน้ำชาออกมาหมดปาก เสียงพลันสูงขึ้น "อะไรนะ ลาออก!"
เกาเทียนหลงเช็ดละอองน้ำที่กระเด็นใส่ตัว พยักหน้าเรียบๆ
เกาเฟิงไม่สงบอีกต่อไป