ในขณะที่อู๋ก่วงเหลือบตามอง ก็พลันเห็นเกาฉางเหวินที่หน้าตาบวมช้ำ วิ่งน้อยๆ เข้ามา
"คุณชายรอง ท่านมาได้อย่างไร?"
อู๋ก่วงเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
"ข้ามาส่งของให้พี่ชาย!" เกาฉางเหวินหน้าตาบวมช้ำ ประคองกล่องในอกอย่างทะนุถนอม ตอบกลับไปหนึ่งประโยค
จากนั้น ก็เดินมาที่หน้าประตูห้องของเกาหยาง เคาะประตูดัง ปังๆ แล้วตะโกนเสียงดัง
"พี่สะใภ้เปิดประตู ข้าคือฉางเหวิน!"
อู๋ก่วง: "..."
เฉินเซิ่ง: "..."
เพียงประโยคเดียว ก็ทำให้คนทั้งสองอดที่จะกระตุกมุมปากไม่ได้
ในห้อง ใบหน้าของเกาหยางก็พลันดำคล้ำลงเช่นกัน
เขาก้าวเท้าเดินไปเปิดประตู พลางเอ่ยอย่างไม่พอใจ "ฉางเหวิน เจ้ามาทำไม?"
"พี่ชาย กล่องเล็กๆ นี้ท่านถือไว้ สิ่งนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่น้องมีต่อพี่!"
เกาฉางเหวินเอ่ยอย่างมีเลศนัย สีหน้าเต็มไปด้วยท่าทีประจบประแจง
เกาหยางจ้องมองเกาฉางเหวิน ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงทำเป็นจริงจังแต่แฝงความคาดหวังเอ่ยว่า
"ในนี้คืออะไร?"
เกาฉางเหวินเปิดกล่องไม้อย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นมุมหนึ่ง
เกาหยางเหลือบตามอง เห็นเพียงเสื้อผ้าผืนหนึ่งที่บางจนน่าตกใจสีแดง กับขวดยาใบหนึ่งวางอยู่ในกล่องไม้
"ฮืด!"
เกาหยางสูดลมหายใจเย็นเข้าแรงๆ
เขาจ้องมองเกาฉางเหวินด้วยสีหน้าตกตะลึง
เกาฉางเหวินลดเสียงต่ำลงเอ่ยว่า "พี่ชาย นี่คือชุดรบใหม่เอี่ยม ผลิตอย่างลับๆ จากแพรชั้นดี สวมใส่กระชับกับผิวกายโดยธรรมชาติ ยิ่งไปกว่านั้น การออกแบบก็โดดเด่นเป็นพิเศษ ราคาไม่ใช่น้อย แต่ใครจะไปรู้ว่าน้องกับพี่มีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นดั่งทองคำและหิน จึงขอมอบให้แก่พี่ชาย"