ยามนี้
ณ จวนหรูแห่งหนึ่ง ขุนนางวัยกลางคนสวมชุดขุนนาง พุงพลุ้ยกำลังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์
"ชาชั้นดี รสกลมกล่อมดุจสุราเลิศรสแท้!"
"คราก่อนน่าจะเก็บมาให้มากกว่านี้"
ขุนนางวัยกลางคนบ่นด้วยสีหน้าเสียดาย
ทันใดนั้นประตูก็ถูกเตะกระเด็นเปิดออก
"ท่านขอรับ เรื่องใหญ่แล้ว!"
"ราชันย์แห่งความตายแห่งเมืองซุยหยางสังหารจนเลือดนอง!"
นายเวรผู้หนึ่งมีสีหน้าตื่นตระหนก เกือบจะคลานเข้ามาในสภาพกลิ้งคลุกคลาน
"เหลวไหล!"
"ราชันย์แห่งความตายเป็นใครกัน ไฉนเลยจะออกหน้าเพื่อราษฎร การไต่สวนกิจการบ้านเมืองที่เมืองซุยหยางก็เป็นเพียงการแสดงละครฉากหนึ่งเท่านั้น วงการขุนนางก็ไม่ต่างจากยุทธภพ เจ้ายังผ่านโลกมาน้อยเกินไป"
ขุนนางวัยกลางคนมีสีหน้าสงบนิ่ง ยกน้ำชาขึ้นจิบอีกอึกหนึ่ง พลางกล่าวสอน
"ท่านขอรับ!"
"ครานี้หาใช่การแสดงละครไม่ และยิ่งไม่ใช่การเสแสร้ง ราชันย์แห่งความตายไต่สวนกิจการบ้านเมืองที่เมืองซุยหยาง เพียงวันเดียวสังหารผู้คนไปกว่าหนึ่งร้อยศพ หนึ่งในนั้นรวมถึงนายอำเภอหกนายและรองเจ้าเมืองหนึ่งนาย!"
"ยังมีนายตรวจการผู้หนึ่งได้รับพระราชทานรางวัลนกกระจอกเทศด้วย!"
นายเวรตะโกน
วินาทีต่อมา
"พรวด!"
ขุนนางวัยกลางคนพ่นน้ำชาในปากออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
"วันเดียวสังหารไปร้อยกว่าคน รวมถึงนายอำเภอหกนาย รองเจ้าเมืองหนึ่งนาย?"