คำพูดนี้หลุดออกมา อู่จ้าวก็นั่งไม่ติดในทันที
“อะไรนะ?”
“สังหารขุนนางไป 101 นาย รวมถึงผู้ว่าการอำเภอหกคนกับรองเจ้าเมืองอีกหนึ่งคน?”
“หากเจิ้นจำไม่ผิด ทั้งเมืองซุยหยางมีเพียง 13 อำเภอมิใช่หรือ นี่คือการเชือดเมืองซุยหยางไปกว่าครึ่งเลยกระนั้น?”
พระสุรเสียงของอู่จ้าวเอ่อท้นด้วยความตกตะลึง พระพักตร์เต็มไปด้วยความสะท้านสะเทือน ทรงลุกขึ้นยืนตรง ราวกับยากจะทรงเชื่อ
นางเพียงต้องการให้เกาหยางสั่งสมชื่อเสียง สัมผัสความทุกข์ยากของราษฎร สังหารขุนนางฉ้อฉลสักสองสามคนให้เกิดเรื่องครึกโครมก็พอแล้ว
กลับมาแล้วค่อยแต่งตั้งเป็นอัครมหาเสนาบดี เหตุใดถึงได้สังหารอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้?
เหล่าขุนนางทั้งหลายก็พากันอึ้งงัน
ฟู่!
ภายในตำหนักหนังสืออันกว้างใหญ่ ได้ยินเสียงสูดลมหายใจดังเซ็งแซ่
นั่นมันขุนนางน้อยใหญ่ถึง 101 นายเชียวนะ สังหารอย่างไม่ยี่หระเช่นนี้หรือ?
แถมยังมีรองเจ้าเมืองอีกหนึ่งคน?
ชุยซิงเหอมีสีหน้าสับสนซับซ้อน ประสานมือคารวะต่ออู่จ้าวพลางกราบทูล "ฝ่าบาท ทรงจำมิผิดพ่ะย่ะค่ะ เมืองซุยหยางมี 13 อำเภอ นี่เชือดผู้ว่าการอำเภอไปเกือบครึ่ง!"
เขาสังเกตเห็นร่องรอยผิดปกติจากอำเภอชิงสุ่ย
ข่าวที่ส่งมาในตอนนี้ ช่างยืนยันการคาดเดาของเขาพอดิบพอดี
ที่ถูกจับเข้าคุกหลวงนั้น เป็นเพียงข้ออ้างให้เกาหยางได้สังหารคน เป็นเพียงข้ออ้างให้ราษฎรมารวมตัวกันเอง!
แต่เขาก็คาดไม่ถึงว่าเกาหยางจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
นั่นมันผู้ว่าการอำเภอหกคน รองเจ้าเมืองหนึ่งคนเชียวนะ!
เกาเฟิงกำหมัดแน่น
ก่อนออกเดินทาง เขากับเกาเทียนหลงกำชับกำชาครั้งแล้วครั้งเล่า เกาหยางกลับไม่ฟังแม้แต่ครึ่งคำ!