เกาหยางเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยเจตจำนงสังหารเยือกเย็น ป้ายอาญาสองอันร่วงหล่นตามลงมา
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งฟ้าดินพลันตกอยู่ในความเงียบสงัด!
แม้ผู้คนนับหมื่นนับพัน ล้วนมอดดับสิ้น!
ข้ามีปณิธานหนึ่ง ขอให้ใต้หล้าไร้ขุนนางฉ้อฉลกดขี่ ขอคืนความผ่องแผ้วบริสุทธิ์แด่มหาจักรวรรดิเฉียน!
ราษฎรได้ยินวาจา ล้วนสะเทือนใจยิ่ง
ข่าวลือช่างพาให้คนหลงผิด!
นี่คือราชันย์แห่งความตายผู้เลื่องชื่อชั่วร้ายดอกหรือ? คำร่ำลือ ล้วนเหลวไหลสิ้นดี!
ซ่า ซ่า ซ่า!
ประดุจขุนเขาและสมุทรคำรามกระหึ่ม หิมะถล่มซัดสาด ราษฎรนับหมื่นคุกเข่าลงสิ้น พร้อมเปล่งเสียงกึกก้องไปยังเกาหยาง
"ท่านเกา!"
"ขุนนางที่ดี!"
"ข้าเฒ่าขอสละชีวิตต่ำช้าสิบปี ต่อชะตาท่านเกาสักปีหนึ่ง แม้เพียงเดือนเดียวก็ยอม!"
"ข้าก็เช่นกัน!"
"หากฟ้าเบื้องบนมีตา จักต้องลิดรอนอายุขัยของท่านเกาจริง ก็จงลิดรอนอายุขัยของข้าเฒ่าเถิด!"
"มหาจักรวรรดิเฉียนต้องการขุนนางที่ดีเช่นท่านเกา!"
"อันใดคือจอมกุนซือพิษผู้สูญสิ้นความดี นี่ชัดเจนคือผู้พิพากษาเที่ยงธรรมแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนของข้า!"
เกาหยางยืนประสานมือไพล่หลังตรงกลาง แหงนหน้ามองฟ้าเป็นมุมสี่สิบห้าองศา เปี่ยมด้วยความสง่าผ่าเผยดั่งสายลมโหยหวน ณ ลำน้ำอี้สุ่ย วีรบุรุษไปแล้วไม่หวนคืน
หูเต๋อไห่ตะลึงงันไปสิ้น
เขากลั้นมิอยู่อีกแล้ว โลหิตอั้นที่จุกอกพลันทะลักพวยพุ่ง
พรวด!
โลหิตแดงฉานดุจน้ำพุ กระเซ็นนองพื้น
"เจ้า..."
หูเต๋อไห่ชี้มือสั่นเทาไปทางเกาหยาง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยโทสะ
ถึงยามนี้ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร ราชันย์แห่งความตายวางแผนการณ์ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
เดิมทีเขารู้เรื่องอำเภอว่านอัน และสืบทราบความสัมพันธ์เขากับรองเจ้าเมืองลู่