บนถนนในเมืองฉางอัน
ถนนจูเชวี่ย
ม่อเยวียนหิ้วหีบไม้ของตน มองไปยังทิศทางที่ตั้งของวังหลวงแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน หาตำแหน่งที่ดีได้แห่งหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยปากต่อม่อเทียนชาง
“พอแล้ว ตรงนี้แหละ เจ้าเองก็เข้าร่วมคณะทูตแคว้นฉู่แล้ว สถานะย่อมต่างออกไป ไปก่อนเถิด”
“ที่แห่งนี้นับว่าเหมาะสม เป็นเส้นทางที่เกาหยางต้องผ่านเมื่อเลิกเข้าเฝ้า ข้าผู้นี้จะรอเขาอยู่ที่นี่”
“ขอรับ!”
ม่อเทียนชางรับคำ แล้ววางธงในมือลง บ่าวที่ติดตามมาก็ตั้งโต๊ะตัวเล็กขึ้น
“ท่านศิษย์พี่ เมื่อท่านลงมือ ข้าจะรอฟังข่าวดีจากท่านอยู่ที่กรมหงหลูซื่อกับองค์หญิงใหญ่”
ม่อเทียนชางยิ้ม เปี่ยมด้วยความคาดหวัง
ต่อเรื่องนี้ ม่อเยวียนเพียงผงกศีรษะ ไม่ให้คำตอบชัดเจน แต่ท่วงท่ากลับเปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างอธิบายไม่ถูก
เมื่อม่อเทียนชางจากไป ม่อเยวียนก็ปักธงที่มีเครื่องหมายเฉพาะของสำนักม่อตั้งขึ้น ธงสะบัดตามลม เกิดเสียงดังเปรี๊ยะ
“ทุกท่านโปรดทราบ!”
น้ำเสียงของม่อเยวียนทุ้มหนัก มั่นคงเต็มกำลัง ไม่คล้ายคนชราที่อ่อนแอเลย
ไม่นานนัก ชาวเมืองฉางอันพากันมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ข้าคือนักปราชญ์โมซิส สำนักม่อสืบทอดมานับพันปี ยึดมั่นในทางแห่งความรักสากล ไม่โจมตี ใช้กลไกช่วยเหลือมวลมนุษย์ ชุบเลี้ยงด้วยจิตใจแห่งอัศวิน ผดุงคุณธรรมแห่งใต้หล้า แสวงหาความสันติภาพทั่วแผ่นดิน!”