เกาฉางเหวินมองดูสีหน้าตกตะลึงของมั่วเยวียน แล้วมองดูสายตาชาวบ้านที่ตกตะลึงโดยรอบอีกครั้ง
ชั่วขณะนี้ ความอิ่มเอมใจพลันเอ่อท้นในอกเขา
นี่...นี่คือความรู้สึกของการข่มอย่างพริ้งพรายงั้นหรือ?
ช่างเป็นความรู้สึกที่ทำให้คนเราปลาบปลื้มยิ่งนัก!
"เฮ้อ ลูกบาศก์สิบสองนักษัตรนี้ช่างประณีตเสียจริง ฝีมือยอดกว่าไม้จวนข้า!"
เกาฉางเหวินจ้องมองลูกบาศก์สิบสองนักษัตรที่ถูกไขออก แล้วเอ่ยขึ้น
เมื่อได้ฟังคำกล่าวนี้ มั่วเยวียนแทบกระอักโลหิต
"นี่เป็นลูกบาศก์หลู่ปานแห่งสำนักม่อของเขา จะเอาไปเทียบกับช่างไม้ทั่วๆ ไปในจวนได้อย่างไร?"
มั่วเยวียนสูดลมหายใจลึก
ลูกบาศก์สิบสองนักษัตรเป็นเพียงขั้นง่ายที่สุด เขายังมีลูกบาศก์สามประสาน ลูกบาศก์หกประสาน และของตกทอดแห่งสำนักม่ออย่าง หยวนฟัง!
นี่ต้องเป็นเหตุบังเอิญ เป็นโชคช่วยแน่นอน!
เขาล้วงลูกบาศก์สามประสานออกจากกล่องไม้ ยื่นให้เกาฉางเหวิน
เกาฉางเหวินรับลูกบาศก์สามประสานมา ตรวจตราอีกครั้งอย่างพินิจพิเคราะห์ คิ้วขมวดเล็กน้อย
ลูกบาศก์สามประสานนี้ ทั้งความซับซ้อนและความประณีต เหนือกว่าลูกบาศก์สิบสองนักษัตรมาก
"คุณชาย ลูกบาศก์นี้คือสามประสานแห่งสำนักม่อของข้า ได้แรงบันดาลใจจากฟ้า-ดิน-บุรุษ ปี-เดือน-วันมาสรรค์สร้าง ความซับซ้อนและประณีต คนทั่วไปใช้เวลาหลายเดือน..."
มั่วเยวียนเจือน้ำเสียงหยิ่งทะนง เริ่มอธิบาย
แต่เสี้ยวนาทีต่อมา
เพียงได้ยินเสียง ฉึกฉับ อันคุ้นเคย
ลูกบาศก์สามประสาน ถูกไขออกแล้ว...
"ปู่เฒ่า คนทั่วไปใช้เวลาหลายเดือนอะไรนะ?" เกาฉางเหวินเกาศีรษะ เอ่ยถาม
ตึง!
มั่วเยวียนเบิกตากว้าง จ้องมองลูกบาศก์สามประสานในมือเกาฉางเหวินด้วยความไม่เชื่อสายตา