“บัดซบ!”
หลู่เหวินสบถออกมาคำหนึ่ง สวมอาภรณ์ขุนนางขั้นสามอันเป็นเครื่องแบบของเสนาบดีศาลต้าหลี่ ก้าวฉับ ๆ มุ่งสู่พระราชวัง
เมื่อหลู่เหวินย่างเท้าเข้าสู่ท้องพระโรง เหล่าขุนนางมาเกือบครบแล้ว
ยืนกันเป็นกลุ่มสองสามคน ล้วนพูดคุยเรื่อยเปื่อย หาใช่เรื่องการปกครองบ้านเมือง สีหน้าผ่อนคลาย
“การปกครองที่เสื่อมทรามนี้ ข้าเห็นมานานแล้วว่ามันน่าขัดใจ!”
หลู่เหวินเอ่ยขึ้นในใจ
ไม่นาน ขุนนางก็มาพร้อมเพรียง เกาหยางยืนอยู่ข้างหน้าหลู่เหวิน หาวอย่างเกียจคร้าน
อู่จ้าวเสด็จออกจากด้านข้างสู่บัลลังก์มังกร เพียงนางปรากฏกาย ขุนนางทั้งปวงพลันเงียบกริบ สีหน้าเคร่งขรึม
“ฝ่าบาทหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”
ขุนนางทั้งปวงคารวะพร้อมเพรียง
“ขุนนางทั้งหลายราบ”
อู่จ้าวโบกพระหัตถ์ สีหน้าเรียบเฉย
นางประทับบนบัลลังก์มังกร สูงส่งเกินเอื้อม ฉลองพระองค์คลุมมังกรสีดำสลับแดง ยิ่งขับผิวกายให้ขาวผุดผ่องดุจหยกงาม
เกาหยางเพียงเห็นอู่จ้าว ในห้วงความคิดก็ผุดฝันดีที่ถูกหลี่เจิ้นขัดจังหวะเมื่อวาน
เขามองอู่จ้าว สีหน้าพลันพิกล
เทียบกับอู่จ้าวผู้สูงส่งทรงอำนาจบนบัลลังก์มังกร อู่จ้าวในฝันเมื่อวาน กลับเป็นที่พึงใจของเขายิ่งกว่า
อู่จ้าวเหลือบมองเพียงนิด ก็เห็นแววตาพิกลของเกาหยาง
ดวงตาหงส์พลันขมวด
เจ้านี่คิดอะไรอยู่
เหตุใดสายตาจึงต่ำทรามถึงเพียงนี้
อู่จ้าวรู้สึกเพียงขนลุกซู่ไปทั้งร่าง นางจึงเบือนพระพักตร์ไปทางหลู่เหวิน
หลู่เหวินเมื่อสบพระเนตรอู่จ้าว ร่างก็สั่นสะท้าน
แม้เตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อวาระนั้นมาถึงจริง หัวใจก็อดรัดรึงมิได้