จวนเสนาบดี
จ้าวผู่ในชุดคลุมสีม่วงประจำตำแหน่ง ยืนนิ่งอยู่ในลานเล็ก คิ้วขมวดแน่น
เขาพึมพำกับตนเอง ประหนึ่งกำลังทรมานจิตใจ
“ตกลงมันผิดตรงไหนกันแน่”
“ไม่ถูกต้อง มันไม่ถูกต้องเด็ดขาด ราชันย์แห่งความตายจะมีเจตนาดีถึงเพียงนั้นได้อย่างไร”
จ้าวผู่รู้สึกเพียงว่าม่านหมอกหนาปกคลุมสมอง เขาใกล้จะมองเห็นแล้ว ขาดก็แต่นิดเดียวเท่านั้น
ไม่ไกลออกไป คนรับใช้ชราของจวนเสนาบดีเดินเข้ามา ใบหน้าเศร้าสร้อยเอ่ยว่า
“ราคาผ้าจ่าวเกาพุ่งขึ้นถึงเพียงนี้ ชาวบ้านต่างพากันปลูกหม่อนเลี้ยงไหมกันหมด แล้วธัญพืชจะเอาอย่างไร”
“จะพึ่งพาการซื้อทั้งหมดหรือ”
คำพูดนี้หลุดออกมา
ตูม!
ใจของจ้าวผู่ราวกับถูกค้อนมหึมาแห่งสวรรค์ชั้นเก้าทุบลงมาอย่างแรง สมองเขาอื้ออึงไปชั่วขณะ
นอกลาน ลมกรรโชกใหญ่พัดวูบขึ้นจากพื้นราบ พุ่งเข้าใส่เขา พลันปัดเป่าม่านหมอกในสมองให้กระจัดกระจาย
ในชั่วขณะนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว
จ้าวผู่หายใจถี่กระชั้น เข้าใจทุกสิ่งแล้ว!
ไร่นา!
ธัญพืช!
มหาจักรวรรดิเฉียนมิได้ต้องการผูกมิตรกับรัฐจ้าวเลย แต่ต้องการเอาชีวิตของรัฐจ้าวต่างหาก!
ในชั่วขณะนั้น จ้าวผู่ไม่คำนึงถึงภาพลักษณ์อีกต่อไป เขาคลุ้มคลั่งราวกับเสียสติ ควบอาชาศึกสง่าจากคอกม้าตัวหนึ่ง ตรงมุ่งสู่วังหลวงทันที
เขาปล่อยผมสยาย ไม่รอช้าที่จะเข้าเฝ้าจ้าวหวงให้เร็วที่สุด
เขาเพียงหวังว่า ทุกอย่างจะยังทันการณ์
แต่จ้าวผู่เพิ่งควบม้าศึกออกจากจวนเสนาบดี มาสู่ถนนสายหลัก ก็เห็นไม่ไกลออกไปมีผู้ขี่ม้าเร่งรุดมา ใบหน้าแตกตื่น ปากยังตะโกนลั่นว่า
“แปดร้อยลี้ด่วน ผู้ใดขวางทางตายสถานเดียว!”
“หลีกทางโดยเร็ว!”
เมื่อเห็นทหารม้าส่งข่าวที่พุ่งทะยานเข้ามา เปี่ยมด้วยกลิ่นอายสังหาร
ในชั่วขณะนั้น จ้าวผู่ราวกับหมดสิ้นเรี่ยวแรงทั้งหมด เกือบจะร่วงหล่นจากหลังม้า ในใจเขารู้ดี