เสียงของจ้าวผู่เอ่ยขึ้นมา ชั่วพริบตาทั้งท้องพระโรงก็ดิ่งลงสู่ความตะลึงงันครั้งใหญ่
น้ำเสียงที่โศกสลดนั้น คล้ายดังก้องกังวานในห้วงลึกสุดของจิตใจพวกเขาไม่หยุดหย่อน
ใบหน้าจ้าวอวี้เหิงซีดขาว
ยวี่สื่อต้าฟูหลินอวิ๋นเฟยก็มีสีหน้าย่ำแย่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง
ประโยคที่ว่าแคว้นจ้าวจบสิ้นแล้ว ส่งผลกระทบต่อจิตใจของเขาไม่น้อย
ต้องรู้ว่า หลินอวิ๋นเฟยนั้นทุ่มเททรัพย์สินทั้งหมดที่มี ลงเดิมพันหมดหน้าตัก
นี่ก็หมายความว่าตนเองก็จบสิ้นเช่นกันมิใช่หรือ?
จ้าวหวงประทับบนบัลลังก์มังกร สองเนตรมังกรเยียบเย็นจับจ้องจ้าวผู่ สีพระพักตร์ย่ำแย่ยิ่ง
ในพระทัยก็ถูกถ้อยคำของจ้าวผู่รบกวนจนจิตใจไม่สงบ กระวนกระวายอย่างที่สุด
ความสามารถและสติปัญญาของจ้าวผู่ พระองค์ทรงทราบดี ครั้งที่มหาจักรวรรดิเฉียนกระทำการมิชอบ เจตนาร้ายของราชันย์แห่งความตาย ก็เป็นจ้าวผู่ที่ลุกขึ้นมาทัดทานเป็นคนแรก
บัดนี้เขากล่าวเช่นนี้...
ไม่!
เป็นไปไม่ได้!
แคว้นจ้าวอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ถึงแม้กำลังประเทศเทียบมิอาจเทียบมหาจักรวรรดิเฉียนและแคว้นฉู่ได้ก็จริง
แต่ก็เป็นประเทศที่มีประชากรหลายสิบล้านมิใช่หรือ!
เพียงแค่ผ้าจ่าวเกาผืนเดียว ก็ทำให้แคว้นจ้าวจบสิ้นแล้วหรือ?
นี่มันตลกอะไรกัน?
พระองค์ทรงลุกขึ้นยืน สะบัดแขนเสื้อคลุมมังกร ใบหน้าเต็มเปี่ยมด้วยความโอหัง "ท่านอัครมหาเสนาบดีจ้าว ในยามนี้ ท่านเป็นถึงอัครมหาเสนาบดีแห่งแคว้นจ้าว จะมาบั่นทอนกำลังใจทหาร พูดจาเกินจริงได้อย่างไร?"
"มหาจักรวรรดิเฉียนหลอกลวงแคว้นจ้าวของเราก็จริง ครานี้แคว้นจ้าวเสียหายไม่น้อย แต่แคว้นจ้าวของเรายิ่งใหญ่ ไฉนจะจบสิ้นแต่เพียงนี้?"