ภาพที่ปรากฏ ทำให้บรรดาพ่อค้าข้าวรายใหญ่แห่งรัฐจ้าวที่รออยู่ริมฝั่งพลันหมดความสงบ
พ่อค้ามั่งคั่งวัยกลางคนผู้หนึ่ง พุงพลุ้ยดั่งลูกโป่งที่ถูกสูบลมจนพอง เห็นภาพนี้แล้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
“นี่มันอะไรกัน? เหตุใดจึงลดธงลง แล้วเปลี่ยนเส้นทางกันเล่า?”
วาจานี้ดังขึ้น ปลุกกระแสวิพากษ์วิจารณ์
“ใช่ เหตุผลใดกัน!”
“หากข้ามิได้ตาฝาด เรือใหญ่ลำนั้นดูเหมือนจะเป็นของเฉาเต๋อ ขุนนางผู้ดูแลการขนส่งทางน้ำแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน หรือว่าเป็นคำสั่งของเขา?”
“เหลวไหล เหตุใดเฉาเต๋อจะสั่งเปลี่ยนเส้นทางกะทันหันโดยไร้เหตุ?”
“ใช่ บัดนี้เรื่องยังไม่กระจ่าง อย่าได้ตื่นตูม!”
ภาพที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้เหล่าพ่อค้าข้าวแห่งรัฐจ้าวไม่ทันตั้งตัว
ผู้ที่มีประสาทสัมผัสเฉียบคมบางคน ตระหนักถึงความไม่ปกติของเรื่องนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
ไม่นาน
พวกเขาต่างก็ส่งคนสนิทออกไปสืบข่าว
เพียงไม่กี่วัน ข่าวก็ตามมา
“เรื่องใหญ่แล้ว ฮ่องเต้แห่งจักรวรรดิเฉียนมีรับสั่ง ห้ามราษฎรจักรวรรดิเฉียนสวมใส่ผ้าจ่าวเกา พร้อมกันนั้นก็มีคำสั่ง——ปีนี้ห้ามเรือขนข้าวทางเหนือของแม่น้ำหวยเหอชักธงมหาจักรวรรดิเฉียน!”
“ทั่วแม่น้ำหวยเหอ ไม่มีผู้ใดกล้าขนข้าวมายังรัฐจ้าวของเรา!”
ตูม!
ข่าวนี้ดังขึ้น ประหนึ่งคลื่นเสียงระเบิด พัดกระหน่ำไปทั่วทุกสารทิศ
ผู้ที่ได้ยินข่าวนี้ ต่างพากันตกตะลึง สีหน้าฉายแววตื่นตระหนก
“อันใดนะ?”
“ฮ่องเต้แห่งจักรวรรดิเฉียนมีรับสั่ง ไม่เพียงแต่ห้ามราษฎรนุ่งห่มผ้าจ่าวเกา ยังสั่งห้ามเรือขนข้าวทางเหนือแม่น้ำหวยเหอชักธงมหาจักรวรรดิเฉียนในปีนี้?”