คำกล่าวนี้หลุดออกมา
แม้แต่เกาเทียนหลงยังเต็มไปด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความยากจะเชื่อ
“ซี้ด!”
ตระกูลเกายังออกจอหงวนผู้เปี่ยมพรสวรรค์ได้อีกหรือ?
เกาเทียนหลงเป็นเช่นนี้ มิต้องกล่าวถึงเหล่าบัณฑิตฉางอันเลย
อะไรคือวิสัยทัศน์!
อะไรคือการตอบแทนคุณด้วยความดี!
นี่แหละคือ!
วาจานี้ ฟังแล้วทำให้พวกเขาร้อนรนเลือดลมพลุ่งพล่าน!
“วาจาท่านเกานี้ ช่างทำให้พวกเรารู้สึกละอายยิ่งนัก!”
หวงจื่อจานก้มศีรษะลง เอ่ยด้วยความเลื่อมใส
เกาหยางเห็นว่าพอเหมาะแล้ว จึงหันไปกล่าวกับผู้คน “ถูกแล้ว ข้าน้อยได้ยินข่าวคราวบางอย่างมา ณ ที่นี้จึงจำเป็นต้องแถลงให้ชัดเจนอย่างเคร่งครัด!”
“ขอทุกท่านฟังข้าน้อยกล่าวสักประโยค!”
เกาหยางเอ่ยวาจานี้ออกมา
เหล่าบัณฑิตฉางอัน พร้อมด้วยบัณฑิตอาวุโสผมขาวบางส่วน ล้วนเพ่งมองมาที่เกาหยางพร้อมกัน
พวกเขารอคอยฟังความต่อไปอย่างเงียบงัน
หวงจื่อจานเลือดลมพลุ่งพล่าน เขาเป็นคนแรกที่เอ่ยว่า “ท่านเกา ท่านมีสิ่งใดจะกล่าวก็โปรดกล่าวมาตรงๆ เถิด พวกเราล้วนฟังท่าน”
“พวกท่านว่าใช่หรือไม่!”
ชั่วขณะหนึ่ง บัณฑิตทั้งหลายพากันขานรับ เสียงดังกึกก้องฟ้า
“ใช่แล้ว ท่านเกามีสิ่งใดจะกล่าวก็โปรดกล่าวมาตรงๆ เถิด!”
“ไม่ผิด!”
“ยินดีฟังท่านเกากล่าวสักประโยค!”
เกาเฟิงและเกาเทียนหลงใจสั่น พวกเขารู้ว่าไฮไลท์มาถึงแล้ว
เกาหยางนั้นเป็นนักแสดงรุ่นเก๋า แทบจะในทันใด ใบหน้าก็ปรากฏแววเคร่งขรึมขึ้นมา
เขากล่าวกับผู้คน “เป็นเช่นนี้ ความรู้สึกของทุกท่านข้าน้อยเข้าใจได้ แต่แรงกระตุ้นที่ไร้เหตุผลบางประการ ข้าน้อยจำเป็นต้องขอร้องอย่างแรงกล้า ทุกท่านต้องไม่กระทำเป็นอันขาด!”