จวนติ้งกั๋วกง
เกาหยางกลับถึงจวน
ในใจเขาร้อนรุ่ม มุ่งตรงไปพูดกับเฉินเซิ่งว่า “แจ้งนายหญิงใหญ่แห่งสกุลเซี่ย ให้เตรียมหญิงสาวที่ฝึกฝนไว้เรียบร้อย”
“ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้!”
“สองวันนี้ ฉวยกระแส ต้องเปิดกิจการทันที!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เฉินเซิ่งได้ยิน ก็หันหลังเดินจากไป
เรื่องนี้ แม้แต่เกาหยางก็ต้องให้ความสำคัญ
เงินหนึ่งล้านตำลึงควักออกไป มือเขาเองก็เหลือไม่เท่าไร
แล้วยังแบกหนี้ก้อนโตเก้าล้านตำลึงบนบ่า แม้จะพูดง่าย แต่ตัวเลขนี้ก็สูงลิบ กระเป๋าต้องมีเงินติดตัวบ้าง ถึงจะอุ่นใจ
จวนจะเปิดกิจการ ช่างเป็นราคาที่สูงลิ่ว เขาจึงต้องไปตรวจสอบระดับหญิงสาวที่ขุดมานี้ด้วยตนเอง
ช่วยไม่ได้ ธุรกิจนี้สำคัญเกินไป เขาทำได้เพียงลำบากหน่อย ต้องลงมือเอง
สมาคมหมายเลขหนึ่งแห่งราชวงศ์ ต้องโด่งดังในคราวเดียว!
เกาเทียนหลงได้ยิน ก็มองเกาหยางอย่างลึกซึ้ง
เจ้าคนนี้หลังไปสืบกลับมา ก็ไร้ยางอายขึ้น เกือบเทียบได้กับตอนหนุ่มของเกาเทียนหลงสักสามส่วน!
จากนั้น เขาจึงพูดว่า “วันเปิด ข้าจะไปร่วมยินดี”
เกาหยางฟัง สายตาจับจ้องที่เกาเทียนหลง สำรวจไปทั่ว
เกาเทียนหลงไม่พอใจนัก พูดว่า “ไอ้หนู เจ้ามองอะไรเรื่อยเปื่อย?”
เกาหยางหน้าเป็นกังวล พูดว่า
“ท่านปู่ ท่านอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว ร่างกายไหวหรือ?”
เกาเทียนหลงเบิกตาเขม็ง
“เจ้าหนูนี่ เจ้าไม่ได้กินเจ เล่นแต่ไพ่ความรู้สึกใช่ไหม? ข้ารับใช้มหาจักรวรรดิเฉียนมาทั้งชีวิต จะเสวยสุขบ้างไม่ได้หรือ? ทำการนวดใหญ่สักครั้ง มีอะไรไม่ได้?”