เกาเฟิงได้ฟัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวนคำนึง
เส้นทางการแสวงหาความรู้ในวัยเยาว์ของเขา เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
ยากลำบาก!
ยากลำบากยิ่งนัก!
การปีนต้นไม้เก็บไข่นก การแกล้งแทงก้นสหายสนิท เป็นเพียงความสนุกเล็ก ๆ น้อย ๆ ท่ามกลางความยากลำบากในการเล่าเรียนเท่านั้น
เหล่าบัณฑิตเมื่อได้ยิน ต่างก็ซาบซึ้งยิ่ง
ผู้มีฝีมือเมื่อลงมือ ย่อมรู้ว่าใช่หรือไม่
พวกเขามองเกาเฟิง ในแววตาฉายแววสะเทือนใจ และความประหลาดใจ
เกาเฟิง ขุนนางกรมครัวเรือนผู้ไร้ชื่อเสียง กลับมีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้?
แม้จะเป็นเพียงวรรคแรก แต่พวกเขามั่นใจได้ว่า 《ลำนำส่งเกาหยางลูกทรพีแห่งฉางอัน》ชิ้นนี้ ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
เกาหยางพร่ำในใจว่า ขออภัยท่านซ่งผู้เฒ่า เพื่อความรุ่งเรืองของหอสุราราชสำนักหมายเลขหนึ่ง เพื่อเงินหนึ่งล้านตำลึง และเพื่อเส้นทางการศึกษาของลูกหลานตระกูลยากจนทั่วหล้า
《ลำนำส่งตัวงหยางหม่าเซิง》นี้ เขาจึงยืมใช้อย่างหน้าไม่อาย
อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำเรื่องเช่นนี้ เกาหยางจึงช่ำชอง เพียงแต่ตำหนิตนเองในใจเงียบ ๆ แล้วก็เปล่งเสียงดังอีกครั้ง
"แม้วันหนาวเหน็บ น้ำหมึกในจานหินแข็งเป็นน้ำแข็ง นิ้วมืองอเหยียดไม่ถนัด แต่มิกล้าละเลย เมื่อคัดลอกเสร็จแล้ว ก็รีบนำไปคืน มิกล้าละเมิดสัญญา!"
คำกล่าวนี้เอื้อนเอ่ยออกไป
เหล่าบัณฑิตพากันประสานมือ มองเกาเฟิงด้วยแววตาชื่นชม
"ยืมแล้วคืน ยืมอีกก็ไม่ยาก เรื่องน้ำใจของท่านเกาซื่อหลางผู้นี้ หาที่ติมิได้!"
"ถูกต้อง!"
"แม้อากาศหนาวเหน็บ น้ำหมึกในจานหินแข็งเป็นน้ำแข็ง นิ้วมืองอเหยียดไม่สะดวก แต่มิกล้าละเลย รีบคัดลอก ไม่ผิดสัญญา นี้คือปราชญ์ผู้มีจริยธรรม!"