“มาดื่มกัน!”
“วันนี้จักรพรรดิฉีใจสั่นควั่น พวกเราต้องเมาไม่กลับ”
เหยียนเจิงชูถ้วยสุราขึ้น ยินดีจนสุดหนึ่ง
ที่จักรพรรดิฉีใจสั่นควั่นนี้ ย่อมยืนยันถึงฤทธิ์ร้ายกาจของราชันย์แห่งความตายเป็นแท้
สำหรับมหาจักรวรรดิเฉียนแล้ว ย่อมเป็นเรื่องดียิ่ง
ฮืม... อีกอย่าง คนที่ถูกด่าก็มิใช่มารดาของเหยียนเจิงกระมัง
คิดได้ดังนั้น ยิ่งรู้สึกชื่นบานขึ้นไปอีก
ทั้งสามยกถ้วยพร้อมกัน ครบครันกับหอยนางรมและกุ้งก้ามแดง จิบสุราเบา ๆ จุ่มหม้อไฟ คุยโต้เรื่องอนาคตของมหาจักรวรรดิเฉียน
ครู่ใหญ่ผ่านไป
ชุยซิงเหอวางตะเกียบ ประดับมือแล้วกล่าวว่า
“หม้อไฟนี่กลมกล่อมแท้ หนึ่งเดียวคือน้ำกระเทียมค่อนข้างจืดไปสักนิด”
“ข้าน้อยจะไปห้องครัวหากระเทียมโขลกมาเติม ผสมน้ำชุดใหม่ให้”
เกาหยางได้ยินดังนั้น ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ท่านชุยจะทรงลำบากไปเองทำไม ธุระเล็กน้อยเช่นนี้ ให้บ่าวในจวนไปแทนก็พอแล้ว”
“ไม่เป็นการ”
“ข้าน้อยกำลังจะแวะเข้าห้องส้วมพอดี”
ชุยซิงเหอลุกขึ้นยืน เหลือบมองเตาทองแดงบนโต๊ะ แล้วชื่นชมจากใจจริงว่า “หม้อไฟนี่ แท้จริงคือรสเลิศแห่งโลกมนุษย์”
เหยียนเจิงลูบหนวด หน้าตื่นเต้นเห็นพ้องเป็นที่สุด
“ใช่แล้ว”
“อ๋องเฉียนต่างหากที่เป็นนักลิ้มแท้จริง”
หลู่เหวินหยิบหอยนางรมขึ้นมาสักตัว ดูดน้ำเสียงดัง ใบหน้าหลงใหล “ข้าน้อยก็เอนกายชื่นชมยิ่งนัก”
“ท่านชุย รบกวนทำน้ำกระเทียมเพิ่มอีกสักหน่อย ให้ข้าน้อยได้สักที่”
เหยียนเจิงกล่าวว่า “ข้าน้อยเช่นกัน”
ชุยซิงเหอเดินออกไป ทว่าก้าวเท้าหยุดชะงัก เหลือบมองเกาหยางแล้วถามว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดี ข้าน้อยจะหามาถวายท่านสักที่ดีไหม”
เกาหยางได้ยินดังนั้น โบกมือปฏิเสธทันที
“ไม่เล่า ข้าชอบกินซอสงาขาวมากกว่า”
นับแต่ครั้งนั้นที่แช่น้ำพุร้อน เขากินหม้อไฟครั้งใดก็เลือกซอสงาขาวเพียงอย่างเดียว ไม่ยอมแตะน้ำกระเทียมอีกเลย
แต่คิดแล้ว ชุยซิงเหอกับเกาหลิงก็มิได้เป็นศัตรูกัน เขาไปห้องครัวเอง คงไม่มีเรื่องใหญ่โตอะไร
ฮืม... อีกอย่าง เขาก็ไม่กินน้ำกระเทียมอยู่แล้ว