มหาจักรวรรดิเฉียน
จวนติ้งกั๋วกง
สวนหลัง
ฮืม!
ภายในศาลา เงียบสนิทราวดินตาย
ถ้อยคำของจ้าวต้าที่ว่า "จักรพรรดิฉี... เกาหยาง ข้าระบายแม่เจ้า" ยังคงก้องห้องอยู่ในอากาศ
ตะเกียบในมือเหยียนเจิง โป๊ะเสียงหนึ่งร่วงลงบนโต๊ะ
หลู่เหวินแหงบปากค้าง เต็มหน้าด้วยความงงงัน
ชุยซิงเหอแข็งค้างชั่วครู่ แล้วราวกับนึกอะไรได้ มุมปากสั่นเกร็งรุนแรง จากนั้นสีหน้าก็เริ่มแปลกประหลาด
มีเพียงเกาหยางเท่านั้น ที่สีหน้าปกติเยี่ยงเดิม
เขาคีบหอยนางรมกระเทียมหนึ่งตัว ส่งเข้าปาก บดเคี้ยวอย่างเชื่องช้า
แล้วจึงวางตะเกียบลงอย่างช้า ๆ
"จ้าวต้า"
"กระหม่อมอยู่ที่นี่"
"ครั้งต่อไป ถ้อยคำหยาบช้าเช่นนี้ ไม่ต้องขับเน้นซ้ำตรง ๆ ถึงเพียงนั้น"
จ้าวต้าหน้าแฉะเต็มไปด้วยความอัดอั้น "แต่... แต่ผู้ที่จักรพรรดิฉีส่งมา ก็พูดเช่นนั้นจริง ๆ นี่พ่ะย่ะค่ะ..."
"เช่นนั้นเจ้าก็ควรเรียบเรียงให้สุขุมกว่านี้สิ"
"เช่น 'จักรพรรดิฉีส่งความคำนึงถึงยังมารดาของคุณชายใหญ่' หรือ 'จักรพรรดิฉีแสดงความห่วงใยอย่างลึกซึ้งต่อญาติพี่น้องของคุณชายใหญ่'"
"เจ้าขับเน้นซ้ำตรง ๆ เช่นนี้..."
เกาหยางกวาดสายตามองเขาหนึ่งครั้ง
"ไปถูส้วมหนึ่งเดือน ถือเป็นการลงทัณฑ์"
จ้าวต้า "..."
"รับทราบ..."
จ้าวต้าห้อยศีรษะซึมเซา ถอยร่ำไป
เขาผิดแล้วหรือ?
ผิดตรงไหน?
แม้เพียงเปลี่ยนตัวอักษรเดียว เขายังรู้สึกว่าไม่อาจสะท้อนความรู้สึกอันแท้จริงและร้อนแรงของจักรพรรดิฉีได้เลย
ภายในศาลากลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง
เหยียนเจิงจึงได้สติขึ้นมา เต็มหน้าด้วยความไม่อาจเชื่อ