หลังจากนั้นอีกเจ็ดวัน
ท่าเรือคลองขนถ่าย
เรือขนส่งแพนกลางสามลำแล่นเข้าเทียบฝั่งอย่างช้า ๆ
ประตูห้องเรือเปิดออก หมอกขาวคลุกคลีม้วนตัวไหลออกมาไม่ขาดสาย
ทำให้ราษฎรฉางอันที่อยู่ใกล้ท่าเรือต้องตะลึงงันไปชั่วขณะ
นั่นคือน้ำแข็งซึ่งในฤดูร้อนมีเพียงในห้องใต้ดินของตระกูลผู้สูงศักดิ์เท่านั้น และไม่มีทางปรากฏต่อหน้าพวกเขาได้เลย
แท้จริงแล้วตอนนี้กลับถูกบรรจุไว้ในชั้นซ้อนของห้องเรือ ทำหน้าที่แช่แข็งหอยนางรมและกุ้งก้ามแดงนับร้อยตะกร้าให้ยังคงความสดชื่นเหมือนแรกเก็บ
ผู้บัญชาการท่าเรือชี้มือใหญ่
"ขนของลง!"
"ส่งไปตลาดกลางคืนก่อน!"
ไม่ช้า ตะกร้าหอยนางรมก็ถูกยกลงจากเรือทีละใบ
เปลือกหอยเกาะด้วยหยดน้ำเล็ก ๆ สัมผัสแล้วเย็นเยียบ
กระบุงกุ้งก้ามแดงถูกขึ้นบนรถเข็นไม้
เกราะสีแดงเข้มสะท้อนแสงตะเกียงเป็นประกายมันเยิ้ม หนวดกุ้งยังสั่นไหวเล็กน้อย
ราษฎรฉางอันที่มาดูคึกคักตื่นฮือทันที
"นี่มันแช่น้ำแข็งจริงหรือนี่?!"
"พระแม่เจ้า ฤดูร้อนจะมีน้ำแข็ง... เกาเซียงนี่แท้จริงเป็นเทพจริง ๆ!"
"อย่าพูดเปล่า ๆ เที่ยวไปจองที่เร็ว! ได้ยินว่าคืนนี้สองตลาดตะวันออกตะวันตกเปิดแผงละสิบแผง ได้ที่ก่อนได้ก่อน!"