ในเวลาเดียวกัน
เมืองฉางอัน
ย่านการค้าตะวันตก
ฟ้ายังไม่สาง ลมหนาวพัดเฉือนคมดาบ
แม้จะเป็นเพียงยามเช้าตรู่ ฟ้ายังไม่ทันสว่างไกลนักถึงเวลาเปิดผล แต่เมื่อข่าวแพร่สะพัดออกไป เมื่อถ่านอัดแท่งโฆษณาอย่างแข็งขัน
ราคาถูกกว่าฟืน อุ่นยิ่งกว่าถ่านไม้!
ชาวบ้านพากันตื่นตะลึง!
ช่วงที่ผ่านมา ราคาถ่านไม้พุ่งสูงขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัว เพิ่มขึ้นสามสี่เท่า มีเพียงผู้ที่ผ่านเหตุการณ์นี้มา ต้องทนซื้อถ่านไม้ไม่ไหวเท่านั้น จึงจะเข้าใจว่าการถือกำเนิดของถ่านอัดแท่งนั้นมีความหมายเพียงใด!
ดังนั้น
พวกเขาจึงมา
ฝ่าลมหนาวอันเฉียบแหลม เพียงเพื่อรอผลหนึ่งเดียว!
ท่ามกลางฝูงชน
หวังเหล่าซวนห่มเสื้อเก่าที่ปะซ่อมแล้วซ่อมอีก จนแทบไม่เห็นสีเดิม สอดมือที่แดงก่ำด้วยความหนาวเข้าไปในแขนเสื้อ พยุงเท้าที่ชาแข็งแทบไม่มีความรู้สึก
รอบกายเขา เต็มไปด้วยเพื่อนบ้านที่สั่นเทา หน้าตาซูบผอมเหลือง
พวกเขาแทบไม่ได้หลับตาทั้งคืน ควักเงินทองแดงไม่กี่เหรียญสุดท้ายในบ้าน ฝ่าลมหนาวอันเฉียบแหลมมาอัดแน่นอยู่ที่นี่
ราคาถ่านไม้เหมือนติดปีก บินไปยังที่ที่พวกเขาเอื้อมไม่ถึง ราชันย์แห่งความตายเกาหยาง...ชื่อนี้กลายเป็นเปลวไฟดวงสุดท้ายในใจที่เย็นเยือกของพวกเขา
"พ่อของจู๋จื่อ ท่านว่า ถ่านอัดแท่งที่ท่านเกาอ๋องคิดค้นขึ้นนี้ จะสำเร็จจริงหรือไม่ ข้าได้ยินมาว่ามันทำมาจากศิลาปีศาจ มันจะคร่าชีวิตคนได้จริงหรือ..."
หญิงข้างกายเสียงสั่นเครือ สายตาจับจ้องประตูไม้ปิดสนิทที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบจั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "ทั้งคืนเลยนะ อย่า..."
"ถุยถุยถุย พูดน้อยๆ อย่าพูดสิ่งอัปมงคล!"
หวังเหล่าซวนถุยน้ำลาย แต่แววตากลับตึงเครียดไม่แพ้กัน "ราชันย์แห่งความตายแม้จะโหดร้าย...แฮ่ก เรื่องการงานโหดร้าย โหดร้ายต่อพ่อค้าหัวเอียง แต่กลับเป็นคนดี เขารับปากสิ่งใด เคยผิดคำพูดเมื่อใดกัน?"
"หากถ่านอัดแท่งนี้ราคาถูกและใช้ดีจริงๆ ลูกข้าจู๋จื่อก็ไม่ต้องออกไปเก็บฟืนเปียกนอกเมือง มือเล็กๆ แดงก่ำเหมือนหัวไชเท้าอีกต่อไป!"