"เสี่ยวหยวน!"
น้ำเสียงเย็นเยียบของอู่จ้าวดังก้องในตำหนักหนังสืออันว่างเปล่า สลายความเงียบสงัดในพริบตา
"กระหม่อมอยู่ขอรับ!"
เสี่ยวหยวนตั้งสติได้ รีบคำนับรับคำ
อู่จ้าวประสานมือไว้ด้านหลัง หันหน้าไปทางหน้าต่าง มองเกล็ดหิมะที่โปรยปราย ดวงตาหงส์คู่นั้นดูเหมือนจะทะลุผ่านหมู่มหาตำหนักอันซับซ้อน ไปหยุดอยู่ที่กระท่อมทดลองอันเป็นที่จับตาของผู้คนนับหมื่นในตลาดตะวันตก
นางเปล่งวาจาทีละคำ ราวกับได้ซ้อมรำพึงในใจมานับครั้งไม่ถ้วน รอเพียงจังหวะนี้จะได้เอ่ยออกมาเป็นราชโองการ
"ร่างราชโองการ!"
"ด้วยเทิดพระบรมเดชานุภาพอันยิ่งใหญ่แห่งฮ่องเต้ รับสั่งว่า:"
"เราผู้ครองราชย์สืบสานราชบัลลังก์ ครอบครองทั่วหล้า ล่าสุดได้ยินเสียงเล่าลือในตลาดว่ากันอึกทึก อ้างว่า 'ยุคน้ำแข็งน้อย' จะมาเยือน หลอกลวงผู้คนให้หวาดหวั่น จนราคาฟืนและถ่านแพงระยับ ราษฎรพากันหวาดกลัว อดอยากหนาวตายระงม นี่คือหมู่คนเขลาที่ชอบคาดเดาเอง พูดจาเพ้อเจ้อหลอกลวงประชาชน ใจชั่วถึงเพียงนี้ สมควรตาย!
"การโคจรของสรวงสวรรค์ ย่อมมีระเบียบแน่นอน ร้อนหนาวผันเปลี่ยน ล้วนเป็นธรรมดา ปีนี้แม้หนาวเย็น ก็หาใช่ลางร้ายถึงกาลอวสานไม่! เราบัญชาให้หอสังเกตการณ์ดวงดาวตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ต่อแต่นี้ ฤดูกาลล้วนเป็นไปตามปกติ จะมีเหตุใดที่หนาวเย็นติดต่อกันหลายปีได้เล่า! เหล่าอาณาประชาราษฎร จงประกอบอาชีพของตน อย่าหลงเชื่อถ้อยคำเท็จ อย่าตื่นตระหนกด้วยตนเอง!
"เราห่วงใยราษฎรที่เดือดร้อน ตรากตรำทั้งกลางวันกลางคืน จะยอมให้พ่อค้าฉ้อฉล ขุนนางหนอนหนังสือ ฉวยโอกาสแสวงหากำไร กักตุนสินค้าขึ้นราคา กระทำแก่ราษฎรของเราเฉกเช่นปลาบนเขียง ดูดเลือดดูดไขกระดูกหรือไม่!? จึงสั่งให้: กรมครัวเรือนและหน่วยอารักขาราชวัง สืบสวนพ่อค้าที่ฉวยโอกาสขึ้นราคาฟืนและถ่านอย่างเข้มงวด!